Marcos Miragaya: "Trato de ensinarlles onde eu me equivoquei e que non o fagan eles"

El técnico del Loita Pontevedra y ganador del premio HQR! a mejor entrenador transmite su sabiduría y sus aprendizajes para que sus pupilos superen al maestro, conseguir medallas nacionales e internacionales y estar, como Lydia Pérez, en la carrera por los Juegos Olímpicos poniendo la lucha en el foco mediático
Marcos Miragaya en la sala de lucha del CGTD. RAFA FARIÑA
photo_camera Marcos Miragaya en la sala de lucha del CGTD. RAFA FARIÑA

Comenzó como deportista y, tras retirarse, siguió su carrera como entrenador del Loita Pontevedra y del grupo del CGTD, llevando a sus pupilos al éxito deportivo, pero sin olvidarse de formarlos como personas.

Recibe el Premio HQR! a mejor entrenador, ¿qué significa este reconocimiento para usted?
A todo o mundo lle gusta que o recoñezan no seu traballo e é o recoñecemento aquí en Pontevedra ó traballo que se fai coa loita. Foi unha sorpresa xa que non mo esperaba, pero estou contento xa que así conseguimos que se fale de loita na cidade.

¿Siente que los entrenadores de equipos colectivos están más reconocidos o visibles que los de deportes individuales?
Non, nunca tiven esa sensación. O que é certo que os deportes que compiten todos os fines de semanas e nos que os entrenadores falan ó final das competicións son máis visibles, pero a verdad e que nunca tiven a sensación de ter algunha desventaxa. Ó final a labor do entrenador, en moitos casos, tamén é estar a un lado, o traballo non é ser o protagonista. Nalgúns momentos si que podes intentar que o foco esté máis posto en ti e menos nos deportistas para beneficialos, pero ó final os que fan as cousas son eles e son os que teñen que levarse os premios.

Antes de ser entrenador fuiste deportista, ¿siente que eso es un plus a la hora de comunicarte con los deportistas? ¿qué los entiende más?
Sí, eu creo que si. Penso que na miña faceta de deportista non tiven unha carreira moi longa, deixeino bastante rápido entre un tema dunha lesión, non saber moi ben como asimilar como facer esas cousas e a necesidade de técnicos, de adestradores que había nese momento, que foi o detonante para deixalo. Non sei se me axuda moito a entendelos, pero creo que lles dou unha visión do que eu fixen, de cal foi o meu motivo para deixar de ser deportista ou onde me equivoquei para que non o fagan eles. Durante anos esa foi a miña maior satisfacción, non solo con deportistas de aquí de Pontevedra, senón cos deportistas ós que tiven a sorte de entrenar de toda Galicia e creo que eso é un plus porque recordo o que me pasou a min, como o vivín eu e intento que non lles suceda o mesmo, en algunhas ocasión con éxito e noutras sen él. Non penso que ser deportista antes de adestrador sexa imprescindible, pero penso que axuda, sobre todo o feito de vivir certas cousas, non solo os momentos de gloria, que eu tiven os meus resultados, pero creo que os discípulos superaron ó maestro que é o máis importante e a miña intención.

Hai días nos que temos que presionar ós deportistas, nos que somos os malos, pero sempre con perspectiva

¿Que siente cada vez que uno de sus pupilos consigue ganar un enfrentamiento, una medalla o cada vez que ve una evolución?
Non hai moito tempo se casaron uns dos chicos que levaba entrenando moito tempo e creo que foi unha sensación moi chula xa que sínteste como parte da súa evolución como persona. No mundo do deporte hoxe está o éxito e mañá xa non eres deportista. Creo que a maior satisfacción é primero axudarlles en algo que queren e que persiguen con toda a ilusión do mundo e, despois, formar parte de esa formación pero non solo no deporte, senón tamén na vida e como persoas. Intento sempre que eles sepan que me teñen tamén ahí para o que faga falta, non solo no deporte. Todo o mundo se presiona e quere conseguir cousas e eu intento que sepan que as persoas que os queren, vamos aseguir ahí con resultados ou sen eles. Aínda que tamén hai días nos que temos que presionalos, non sempre é sinxelo entrenar, as veces temos que ser os malos, pero sempre con perspectiva.

Es uno de los responsables de que el nivel de la lucha y de las licencias en Pontevedra esté en aumento. ¿Siente satisfacción al ver como crece el deporte poco a poco?
Sí. Nunha parte é gracias a min, pero tampoco é traballo meu exclusivamente. Fai tempo que non me dedico a adestrar ós máis pequenos, que son Pablo e Lydia os que o fan, pero cando paso por aquí a ver os adestramentos entre semana ou en fin de semana, ver a sala de loita chea de nenos é un entusiasmo xa que hai poucos anos eso no era así. Creo que é unha satisfacción e sobre todo pelexamos durante moito tempo para que a loita fose un deporte para todos, non solo para os poucos que están na élite e buscaban resultados. Agora temos nenos pequenos, pero tamén un grupo de xente adulta, de policías, xente que ven para manterse en forma, por facer deporte ou porque pensa que lle pode vir ben para o seu traballo. Para min iso é fundamental.

¿Alguna vez se imaginó que Pontevedra albergase eventos de lucha como los vividos?
Nunca o pensei. É certo que hai un grupo de persoas que traballamos na federación e que traballamos moi cómodos e case calquera cousa que se propoña sae adiante. Gracias sobre todo a Pablo Pintos, que foi cousa del. O club fixo que a loita sonase en Pontevedra, que houbese deportistas con medallas e eso é unha gran axuda, pero traer esos campionatos é gracias ó traballo da Federación Galega e de Pablo que foi o gran artífi ce.

¿A día de hoy con qué sueña el Marcos Miragaya entrenador? ¿Qué le gustaría conseguir?
A maior ilusión, neste deporte sobre todo, é que un deportista clasifique para os Xogos Olímpicos. Máis alá de conseguir medallas en Campeonatos de Europa e do Mundo, a nivel deportivo é o maior logro. Está Lydia ahí traballando moi duro para poder tener opcións. A nivel personal ver que os rapaces que pasan por aquí non se olvidan de min, que me teñen en conta... aquí tivemos a Sasha que foi o que abriu o espectro da loita e intento continuar ese testigo que deixou él.

Un sacrificio por su gran ilusión
Con 12 años comenzó a entrenar lucha en Vilalba, de donde es natural, por un amigo suyo que practicaba el deporte.

De la mano de Nicolás Castro, que era entrenador en Vilalba, se presentó a las pruebas para conseguir una beca en el CGTD y consiguió entrar para disfrutar de su mayor ilusión.

Consiguió medallas a nivel nacional, pero una lesión y la necesidad de entrenadores de lucha le hicieron tomar la decisión de dejar de competir y empezar a trasladar sus aprendizajes a los demás.

Desde ese momento comenzó a ser entrenador del club Loita Pontevedra y del grupo de rendimiento del CGTD, formando parte de la historia de la lucha en una ciudad que ha visto, gracias a él, el crecimiento de nombres como el de Lydia Pérez.

Más en Deporte Local Pontevedra
Comentarios