A chuvia

O mesmo día que soterraban á finada Zélia Gattai, escritora brasileira e viúva de Jorge Amado. O mesmo día que a señora Ginha dos acarajés –prato típico bahiano- deixaba a súa saia vaporosa para facerse parte intrínseca a terra amada. O mesmo día que o músico Chico César chamaba polas raíces africanas dos antigos escravos do Pelourinho no teatro Castro Alves. O mesmo día que as follas das árbores de lapas caían como folerpas no chan.

Ese mesmo día de outono brasileiro, un 18 de maio de 2008, o ceo desfíxose nun dioivo pertinaz sobre a cidade de Salvador de Bahia. Primeiro foi unha choiva mainiña, pulverizada sobre a pel quente, sobre o asfalto que fumega e os lombos negros descubertos que transportan mercadorías. Despois a xenreira, o ballón pesado que todo o enchoupa. Tras as fiestras do hotel hai edificios esguíos, predios con gardas de seguridade e reixas imposibles. E ao pé delas, dolorosas, as favelas.

No Brasil, o 10% da poboación acumula o 75% da riqueza do país. Apenas existe clase media, só ricos-moi ricos que desfilan indiferentes sobre os pobres-moi pobres. Entón lembrei a Carol, a nena-favela do barrio de Lobato que quería ser modelo. E pensei como o dioivo petaría na uralita do seu tellado, na terra vermella sen sumidoiros do barrio, na baía contaminada dos seus ollos. Que lonxe Carol, a apenas dez quilómetros do hotel, a tanta distancia do meu mundo.

O mesmo día que soterraban a Zélia Gattai, o mesmo día que a terra acubillaba á Ginha do acarajé, o mesmo día que Carol xogaba co seu papaventos no manglar e Chico César clamaba polo sangue ioruba, o ceo choraba desconsolado. Pero talvez non choraba por eles, talvez choraba por min.

Comentarios