Espazos e furados

No outono as árbores deixan caer ao chan as follas vellas e o vento lévaas de paseo consigo para formar asentamentos (inocentes, neste caso) uns metro máis adiante: espazos e furados. E logo non se resume todo a espazos e furados?

Como se non explicamos a ostentosa desviación con respecto ao seu centro gravitatorio co que camiñan aqueles que se desprazan ocupando no seu oscilante avance moito máis espazo do que necesitan? Acaso non consiste a súa violencia en delimitar como seu máis espazo do que precisan?

Hai unha explicación máis gráfica para os baleiros que seguen á separación dos amantes que a aparición de furados antes cubertos por outras persoas que convidamos a participarnos?

Ou, chimpando agora á parte máis física da omnipresente arela de sentirse querido, non consiste o cortexo en ir superando barreiras sucesivas para ir conquistando espazos cada vez máis íntimos?

Espazos e furados.

Espazos, como cafés de vila con mozos licenciados sen emprego, xogando ao tute na sobremesa dun día laborable. Furados como a fochanca, por valor de tres millóns, que o políglota rancio fixo na autopista de Feijóo con dirección a Madrid.

Espazos, como as páxinas impresas adicadas aos problemas das clases máis asfixiadas, usadas pola maioría dos editores que aínda se sobreviben a sí no noso país para manter niveladas as mesas das redaccións.

Furados, como ese pouco iluminado que agarda a que o enchamos teimando en xuntarnos para animar ao músculo que sangra a volver enfrontarse con aquel outro que perde dividendos.

Espazos, hoxe paseados por perosas que camiñan coa cabeza baixa para non tropezar nos furados producidos por minas anti-persoas que eles non colocaran.

Comentarios