Blog | A fouce

O que conta

Tanxugueiras nun concerto na Praza da Ferrería. JOSÉ LUIZ OUBIÑA (ADP)
photo_camera Tanxugueiras nun concerto na Praza da Ferrería. JOSÉ LUIZ OUBIÑA (ADP)

NON QUERO escribir sobre Benidorm porque non estou sorprendida. Levaba sen prestarlle atención a Eurovisión dende que o Europe's Living a Celebration me pillou cuns oito anos coleccionando cromos de Bisbal e Chenoa —si, todas e todos temos un pasado—, vaia fenómeno millenial a xeración OT! E non fai falla ser moi espabilada para decatarse do xogo da industria, do que compensa e do que non. E non, Spain is not different. É a mesma de hai 50 anos cando Serrat saíu coa ocorrencia de cantar o La, la, la en catalán. O franquismo non tardou nada en sacarse da manga a Massiel e botarlle billetes ao asunto. Ai, a gloria nacional! Esta vez, primou a gloria dos intereses económicos —e, para que enganarnos, a gloria nacional ao mellor un pouquiño tamén— por moito que a xente pida, por moito que a xente vote, por moito que, aínda que tivese que ser a través dun concurso de televisión, as masas pareceran decatarse do seu dereito á soberanía. Non é que houbese tongo, é que no tongo está fundamentado o sistema. Tarde piamos coa marca España.

Non quero falar sobre as Tanxugueiras porque xa está todo máis que dito. Nas redes, nos medios de comunicación, nas cociñas de cada fogar galego á hora da cea, e incluso coa música da radio de fondo no medio do balbordo das retencións da M-30. Que a miña amiga de Zamora me mande un audio intentando entoar alalás nun barrio de Madrid é motivo suficiente para non querer falar hoxe sobre as Tanxugueiras. Porque xa elas o fan con voz propia. E ben alto, e ben claro. Con orgullo, e tradición, e modernidade, e ideoloxía, e moita elegancia. Como levan facendo estes últimos anos, dende a base.

Dende esa mesma base foise cociñando durante décadas a música galega, en galego. Coas súas modas, os seus estilos, a súa xente de sempre, e as súas novas xeracións. O bravú, o ska, o rap, o hip hop. Agora o trap. Festivais que xurdiron e que morreron, outros que levantaron cabeza e que se fixeron máis e máis grandes. Un grupo de amigos que quixo perseguir un soño ou un par de profesionais con experiencia que volveron a vista cara a terra. Asociacións, empresas, colectivos, centros sociais, bandas, salas de concertos, industria musical. Un panorama galego vivo, grande, diverso e en perpetuo movemento. Cun pasado ben loitado, un presente activo e un futuro por escribir. Porque conta o camiño e conta a dirección dos pasos en cada encrucillada. Conta a fortaleza de saber dicir que non a unha organización que non paga o caché. Conta valorarse, respectarse. Conta negarse a tocar polos gastos. Conta aceptarse. Conta a valentía de saber rectificar, de abrazar o galego no momento menos pensado aínda que teñas que traducir unha discografía enteira, e admitir que estabas equivocado. E atopar mans tendidas. Contan os que sempre o tiveron claro, como conta o risco de investir os cartos que moitas veces non se teñen para gravar un disco, coa confianza de que o vindeiro verán os festivais galegos apostarán polo propio, e non ateigarán o cartaz de grupos foráneos outra vez. Conta a xente, que vai aos concertos. Superar pánico á sala baleira. E insistir, unha e outra vez, ata que un día as cousas saen ben. Conta a música galega na televisión pública. Facela nosa, e que non nos teñamos que sentir extrañas no noso propio medio. Contan as fillas que un día arrancan a falarlles galego ás nais e aos pais, e os pais e nais que nunca deixaron de falarlle galego aos fillos e fillas. E as institucións, vaia se esas contan!

A música galega, en galego, vén camiñando soa durante moito tempo. Turrando dos seus propios recursos para sobrevivir, tentando buscar escaparates para non afogar. E nin todas as veces o consegue. A mocidade precisa espazos nos que crear, e non é de recibo que os músicos e músicas de Vigo teñan que prantarse na porta do Concello para reclamar a reapertura das salas de ensaio municipais, ou que, segundo a enquisa do proxecto Ao Son da Nosa Música, o 50% dos estudantes galegos nunca asistiran a un concerto na súa lingua. Os orzamentos municipais das festas patronais ao longo e ancho da xeografía galega desfanse en pagar a caspa estatal, e aínda hoxe non escoitei falar de ningún músico ou música cun proxecto en galego que poida vivir comodamente da súa profesión. Hai un problema no Estado español, pero non é menos grave o que temos na casa.

Comentarios