viernes. 22.10.2021 |
El tiempo
viernes. 22.10.2021
El tiempo

Sempre polo noso ben

Mozos en Pontevedra. JAVIER CERVERA-MERCADILLO
Mozos en Pontevedra. JAVIER CERVERA-MERCADILLO

SÁBADO. FIN de exames no centro dunha cidade desta provincia de cuxo nome non quero acordarme. Moita calor, rúas ateigadas, e o espírito de celebración sobresaíndo ao borde da máscara. Non pasaban dos 17 anos na súa maioría, e as secuelas dun ano difícil reflectíanse en cada aperta entre amigas, en cada canción popeira coreada ao unísono, en cada gargallada, en cada baile de Tik Tok. O rebumbio escoitábase ao lonxe, dende as rúas próximas e dende as terrazas dos arredores. Percorrían os calexóns de arriba abaixo berrando, celebrando en grupos de seis, de nove, de dez. Pode que circunstancialmente algún grupo furtivo de 13 ou de 15 chegara a confluír nalgun cruce de rúas. Uns bicos, unhas apertas, unhas fotos. A máscara, ás veces no papo, e os ánimos desatados ao caer o sol.

As voces elevaron de súpeto o ton. Os risos volvéronse barullo. Desa clase de barullo acompañado de roturas de cristais no asfalto. "Pelexa, pelexa!", berrou unha voz anónima. E todos os pescozos en 20 metros á redonda estarricáronse para ver mellor. As cabezas asomaron polas ventás, e parte da clientela abandonou o seu sacrosanto lugar nas cadeiras exteriores, arremuiñándose en primeira liña do espectáculo, ante o nerviosismo dos hosteleiros.

Nunha manobra digna de cinturón negro o axente reduciu o mozo

Os contrincantes da suposta pelexa estaban en clara desvantaxe. Un, impoñente, armado de uniforme, chaleco e porra. O outro, coa camiseta calada pola suor e algunhas copas de máis. Nin moito menos peinaba canas. Pode que nin sequera se afeitara aínda por primeira vez. Na súa fronte, o dedo acusador dun home que repetía. "É este!" e, ao fondo da rúa, tres furgóns policiais coas luces a todo meter.

Nunha manobra digna de cinturón negro de taekwondo –permitídeme a esaxeración– o axente reduciu ao mozo contra unha parede. Este, visiblemente incómodo, quixo zafarse obtendo nulo resultado das súas protestas, con premio engadido: un novo tirón e varias marcas no brazo perfectamente visibles, mentres os compañeiros de clase miraban alarmados e circulaban os DNI.

Non cheguei a saber cal foi o fatal delito cometido polo estudante apaleado, pero de seguro que a fin de exames halle de saír cara. "Pero si son chavales!", "Isto non se pode permitir, é un abuso", indignábanse os espectadores. E baixaban o enésimo grolo de cervexa meneando a cabeza.

Martes. Un piso dunha familia de clase traballadora no centro doutra cidade. Ela pendura unha lista na porta do frigorífico coma quen busca o lugar axeitado para o souvenir máis hortera de recordo das últimas vacacións en Mallorca. No papel, as tarefas domésticas asignadas segundo as horas de menos custe enerxético. Un documento máis valioso que o mesmísimo título da universidade pública na que estudou, para despois acabar traballando no sector servizos. El murmura dende o sofá. O telexornal non trae boas novas. "Estes políticos van acabar con nós, todo é pagar e pagar", brama. "Haberá que apertar o cinturón".

Mércores. A cea dende hai tantos meses prometida cos amigos alongouse demasiado. As 00.30 horas. "Vamos ter que ir marchando, nin unha copa podemos tomar, coma nos vellos tempos". A hostelería ao completo baixou a verxa e tomar a última todos xuntos na casa sería unha temeridade. Primeiro foi o toque de queda. A simple prohibición de poñer un pé fóra da casa nun camiño deserto. E aínda seguimos mirando o reloxo, mentres suben os alugueres, continúan as interminables listas de agarda na sanidade pública, as grandes empresas benefícianse a costa dos erte e a precariedade laboral, e os mozos arrástranse por un sistema educativo sen expectativas de futuro. Que non se nos vaia ocorrer baixar a máscara nin para tomar alento. E moito coidado con pasarse da hora de reunión estipulada. Polo noso ben. Sempre polo noso ben. Quen sabe, quizáis cheguemos a tempo á casa para pasar o ferro á unha da madrugada.

Sempre polo noso ben
Comentarios
ç