sábado. 18.09.2021 |
El tiempo
sábado. 18.09.2021
El tiempo

A violencia que non se ve

Ninguén falou do asasinato masivo de persoas a mans dos estados
Un grupo de mozos intenta cruzar a España a bordo dunha barca. BRAIS LORENZO (EFE)
Un grupo de mozos intenta cruzar a España a bordo dunha barca. BRAIS LORENZO (EFE)

Seguro que todos lembran a fotografía do neno de tres anos morto, tendido na area, nunha praia do oeste de Turquía. Si, o da camiseta vermella, que deu a volta ao mundo. Chamábase Aylan Kurdi e tiña un irmán, e unha nai que tamén morreron. E, a dicir verdade, nin as súas mortes, nin o acto reflexo da reporteira Nilüfer Demir á hora de presionar o obturador da cámara, nin as bágoas de crocodilo de todos os políticos de talle mundial valeron de nada. Absolultamente de nada. Sería bastante inocente agardar outra cousa.

"Pero que barbaridade!". "Que falta de moral!". Aquí, no primeiro mundo, nunca o falar tivo tan poucas cancelas. Os medios de comunicación escupiron a imaxe do cativo acompañada de profundas reflexións sobre os horrores da guerra. E quixeron convertelo nun símbolo. Ninguén falou de asasinato.

Cando en 2017 o entón presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, xa no poder, tivo intención de continuar coa construción daquel famoso muro na fronteira con Mexico para separar o nobre soño americano da carroña (ollo, erixir a mole fora idea de Bill Clinton en 1994 baixo a Operación Gardián), aínda houbo neste Estado no que vivimos, ao outro lado do Atlántico, quen botou as mans á cabeza: "Un muro? Estamos tolos? Menudo racista este Trump". 

Ás xentes de bo talante non se lles ocorreu mirar cara abaixo. Abaixo, segundo o mapa das hexemonías. Se lle damos a volta, e posto que creo que o mundo parécese máis a unha esfera, sería cara arriba.

Abaixo ou arriba, depende da perspectiva, tamén temos un muro. E, a diferenza do de Trump, a este non hai cambios de goberno que o paren. Chámanlle valla, que así soa máis light. Nesa valla, en Melilla, dixeron o pasado mes de agosto que morreu un home nun intento de salto "colectivo". Nesa valla, en Ceuta, dixeron que morreron tiroteados cinco homes nunha "avalancha de inmigrantes" subsaharianos en 2005. Dixeron que morreron, pero tampouco ninguén falou de asasinatos. Do asasinato masivo de persoas a mans do Estado, dos estados. Eses estados que levantan muros en vez de tender pontes, os que tachan ás persoas de "ilegais" e nin se estremecen ante as miles de mortes impunes que xacen no fondo do mar, a poucos quilómetros das súas fronteiras. Mentres o sangue non chegue á costa, aquí todos tranquilos.

Estes días os medios falan de «invasión» en Ceuta. O exército xa se despregou. Os veciños, bos españois por dereito e por papeis, aterrados, pechan os negocios máis próximos á fronteira con Marrocos e recóllense nas casas. Acenden o televisor e escoitan un eco que chega dende a franxa de Gaza, unha ofensiva máis de Israel contra o pobo palestino. Aínda que iso algúns parecen non velo tan claro. Edificios que se derruban, bombardeos, nenos que morren. Nenos, outra vez. "Pobres nenos", din. "E todo pola relixión".

Miran pola ventá. "Xa está a chusma esta perturbando a nosa paz, sementando o medo entre a xente que vive tranquila". E corren as cortinas.

Son máis de 8.000 persoas. E Grande-Marlaska sae dicindo que o Goberno será "contundente na defensa das fronteiras". Persoas que chegan a nado e a pé. Din que un morreu polo camiño. Non falemos de asasinato. Do xogo entre dous estados -Marrocos e España- no que a pelota é a vida, mellor dito, a miseria de miles de persoas. De presións políticas nas que o grifo migratorio abre e pecha. Se España acolle a Brahim Gali, líder do Frente Polisario. Se Trump recoñece a "soberanía marroquí" sobre o Sáhara Occidental. Non falemos de violencia. Da violencia que non se ve.

A violencia que non se ve
Comentarios
ç