jueves. 17.06.2021 |
El tiempo
jueves. 17.06.2021
El tiempo

Nestes tempos de andar ás présas, palabras cociñadas devagar.

Insoportable

"Fronte á violencia traballo e máis traballo.Fronte á desigualdade e o machismo: educación, educación e educación"
Imagen de 'La sonrisa de Mona Lisa'. DP

Profes de cine

O PROFESOR de filo estaba atento ó xeito en que o miraban os alumnos. Abría a bocaza e cuspía verdades do tamaño da catedral de Santiago, sen anestesia, e sen importarlle os efectos secundarios para a clase. Ou precisamente por iso, porque estaba farto de ver que lle tapen os ollos á mocidade para que nada a desacougue, para mantelos nunha burbulla eterna, coma se en...
Niños jugando el la Praza da Ferrería. JAVIER CERVERA-MERCADILLO

Casa!

CANDO é pequena casa  é ese sitio no que ninguén te pode pillar. A árbore é casa. As escaleiras. Gabear polas letras de Boa Vila  na Ferrería é casa. Dá igual. A palabra refírese a ese lugar fixado ó que chegas correndo e a piques de que te alcancen e onde sabes que estarás a salvo. Tanto ten que sintas o alento do outro na caluga, se tocas é casa. Daquela,...

Recanto de luz

Antes de subir á casa de María Victoria Moreno, na Avenida de Vigo, detivémonos na librería de Luz e Tito. A libreira contáralle á xornalista nova que inaugurara unha vida en Pontevedra poucos meses antes de que naquel establecemento agromara a semente de Anagnórise, un dos libros que consagraron á escritora como expoñente da Literatura Infantil e Xuvenil (LIX), e...

Marzo nos xardíns de Lourizán

O Centro de Investigacións Forestais recibe ó ano máis de 11.000 visitantes atraídos pola riqueza do seu parque botánico

Aún podemos ser mejores

"Hace un año fuimos al cole por última vez el año pasado". Lo recordó esta semana mi hija mayor, que no olvida que pocos días después era el cumpleaños de su amiga y no lo pudo celebrar, que hace seis meses que no ve a su bisabuela o que ni siquiera se llegó a despedir del que fue su colegio y sus compañeros. Que hace un año nos confinaron. Solo la idea de que aquel...
Manifestación do 8-M en Pontevedra no 2020. DAVID FREIRE

O pano violeta

“Que ninguén te diga que Non podes, porque sí podes” (Marisol Soengas)

Entroideiros

Noutro ano calquera, no venres de Entroido, Sabela deitaríase algo máis tarde para deixar lista unha bica e unha torta de tres chocolates. A pistola de silicona de Lorena botaría fume ultimando cada pequeniño detalle dos seus sempre sorprendentes disfraces. Susana xa tería cargado o coche coas bebidas e larpeiradas para o almorzo. Os de Madrid e Valladolid terían as...
Risos infantís na última guerra de almofadas organizada no programa Núbebe. GONZALO GARCÍA (ADP)

O poder da risa

O innombrable vén de roubarnos case todo. Desde as apertas ata as viaxes, os reencontros pel con pel, as ceas cos amigos, as sobremesas de café e conversas sen présas. As festas das vilas, as velas de aniversario, os bailes agarrados, os xogos en grupo, o fútbol dos domingos, as noites de teatro... Tennos secuestrados desde os afectos ata a alegría e incluso un chisco a...
Un pai e unha nena xogando con pompas de xabón. EFE

O mellor do ano peor

Sentar á beira do mar. Cos ollos seguindo a liña do horizonte. Agardar a que o sol se meta na auga e desapareza deixando tras de si un espectacular lenzo de cores. Foi un dos agasallos dun ano no que a natureza se revelou como a sanación de canto nos acontece. Amosouse espida. Cos ceos limpos, transparentes. Co mar quedo e libre. E a vida animal recuperando os espazos...
Un home maior diante dun escaparate de Nadal. EUROPA PRESS

Un Nadal diferente

VARÓN 84 anos, CHUP. Muller, 95 anos, Hospital do Salnés. Muller, 89, procedente da residencia de anciáns. Varón, 67 (...) Todas as noites o Sergas comunica a listaxe xélida de falecidos por covid en Galicia. Dá tres datos: o xénero, a idade, o hospital que fixo todo o posible por sacalo ou sacala adiante antes de que finara. E engade unha frase ó final: Todos con...
Un membro de Correos prepara a oficina de correos para que os nenos envíen cartas a Papá Noel en Laponia. AARON CHOWN/ EFE

A carta

Non é tarefa fácil a que lle queda ós Reis Magos neste Nadal

Vailles na saúde

Un dos meus recunchos preferidos en Pontevedra é o Lérez. Á súa beira esténdese todo un cinto de cor verde e vocación saudable que todos os días se enche de vida. Os que o corren, os que o pasean, os que o percorren en bicicleta... Ó carón do río medra todo tipo de actividade deportiva. Así, camiño da Illa das Esculturas ti podes atopar os canoístas pasando baixo a Ponte...
Un hombre observa el atardecer desde el Paseo de Marín. JAVIER CERVERA-MERCADILLO

Tras el sol de noviembre

Cientos de pontevedreses inundan las redes sociales con las imágenes de los atardeceres más espectaculares del otoño ► Pícnics, rutas y actividades al aire libre protagonizaron el fin de semana
A soidade do outono nunha praza baleira. BEATRIZ CÍSCAR

Outono sen avós

Desde que o verán marchou e retornaron as clases, moitos avós empezaron a esvaecerse da paisaxe. Ás portas dos colexios son só os imprescindibles. Protexidos con máscara mantéñense algo máis afastados có resto. Disque os bancos das prazas que outrora acubillaban os seus contos fican algo máis orfos durante este outono. Que nos días solleiros só algúns se animan a estirar as...
Carapuchiña Amarela nun sendeiro nunha fraga no interior galego. N.D.A

Novos tempos que reinventar

O DA COVID. O dos saúdos cos cóbados. O dos sorrisos enmascarados. O das apertas pendentes. O das mans ásperas. O das viaxes preto da casa. O de respirar fondo entre piñeiros e carballos. O da marmelada de amoras caseira e as aventuras baixo o dioivo. O das caliñas silandeiras e os paseos solitarios á beira do mar. O do recendo a café de medianoite. O das rutas verdes por...
António Saraiva y Antón Costas, en el foro en A Toxa. EP

Cada cinco minutos

CAÍA A chuvia cunha virulencia tal que os xornalistas que viñan de fóra empezaron a preguntarse se aquilo da cicloxénese explosiva sería peor que a covid. O marabilloso enclave da Toxa acolleu hai xusto unha semana un encontro cun fío condutor tan suxerente como a reconstrución da era post covid. Nun intre que ten o sabor do histórico e cun elenco de primeiro nivel....

Quién cuenta con los niños

EN ESTA INCERTEZA que flotamos todos hoy me pesa la decepción de los niños por no volver al cole este curso. Nos corresponde a los padres y madres explicarles que es por su bien, por el de todos. Que la decisión tomada hace semanas obedece a criterios sanitarios, de seguridad, que no tiene que ver con la presión de grupos sociales como los sindicatos de educación o la...

Todo esto

Todavía suenan en mi cabeza las palabras de A. contándome entre lágrimas que sus padres estaban ingresados a la vez. Su impotencia era la misma que sentía S. al no poder visitar a su abuela de 94 años en la residencia, incapaz de comprender por qué sus nietas no estaban a su lado. También está reciente el miedo de C., que trabaja en el hospital, a contagiar a su madre, cuyo...
Benito Corbal. JAVIER CERVERA-MERCADILLO - Salida de niños

Os nenos e o coronavirus

NON deixan de sorprenderme. A súa tranquilidade, esa inocencia coa que fían canto lles arrodea e a confianza que depositan en nós. Algunhas veces descubro a miña filla maior escaneando cada xesto da miña cara, buscando algún rastro de preocupación, algún signo de que a súa nai puidera estar mentindo aínda que fose só para protexelos. Sobre todo nos primeiros días do...

A figueira

POLA ventá do meu cuarto asoman as pólas dunha figueira. Leva aí desde sempre, pero nunca reparara especialmente nela, agás nas mañás de verán, de caloriña, cando unha bandada de estorniños escandalosos vén montar a súa xoldra alí diante da fiestra aberta de par en par, case co amencer, e sen preocuparse o máis mínimo do meu sono. Unha árbore máis que cada vez agarda menos...

La soledad

De todas las cosas que se han escrito y dicho sobre el coronavirus, hay una que me corta la respiración directamente y me mantiene secuestrado el sueño: la soledad de quienes pasan la cuarentena solos. La de los enfermos que permanecen aislados en sus casas o en la habitación de un hospital. Las horas graves de la incertidumbre con el miedo anclado a la camilla. Y en los...

Como nenos

NAS ÚLTIMAS semanas moitos fogares convertéronse nun híbrido entre unha oficina e un colexio. Tamén o meu. Nais e fillos aprendemos a reinventar espazos, pasando máis tempo xuntos que nunca e tratando de que non caia o castelo de naipes de cada día entre a plataforma escolar, as reunións virtuais, os deberes, a cociña... Se a vida xa se movía antes como un tren de alta...

Ducias de marzos

Nunca falamos tanto e, porén, ultimamente só nos vemos por videochamada. O último que fixo antes do confinamento foi ir á peluquería. Dóelle perder a vista porque cada vez lle custa máis ler os artigos que escribe a súa neta. Gústalle estar ó día e por iso sabe que o coronavirus non só mata principalmente xente maior coma ela, senón que os afasta dos seus seres...

La ciudad desierta

Sobrecoge el silencio. Las calles vacías. El eco de tus propios pasos. No hay coches. Uno, dos como mucho al volver a casa del trabajo. Alguien con mascarilla que pasea al perro, las manos en los bolsillos y la intranquilidad en la mirada. Las verjas cerradas de pequeñas tiendas, que penden de un hilo. Los bares sin gente. Las plazas sin terrazas, mañana, tarde y noche. Los...
Alumnos da Universidade de Navarra no Centro de Simulación en Enfermeiría. DP

Ós que curan

CANDO o corazón vai a tres mil revolucións por minuto e a incerteza apreta na gorxa. Cando se disparan os síntomas e o medo, e sentimos un nó mariñeiro na boca do estómago, é a presenza dunha bata branca a que representa a calma. Cando unha ameaza invisible nos coloca diante da nosa vulnerabilidade son elas e eles, os que coidan de nós, as que coidan dos nosos, quen pode...
Máscaras de Entroido. EFE

Un conto de Entroido

DE entre todo o repertorio de obxectos e máscaras arrepiantes que agromaban do anaquel da vella tenda da vila había un par delas que metían moito medo. Unha era vermella, coroada por dous afiados cornos negros, tiña unhas cellas en forma de raio da mesma cor. Marcadas as fazulas, queixo afiado e nariz coma un bico de aguia, debuxaban un rostro grotesco, coma se fora o mesmo...
EFE

O virus

Van trece mortas polo virus do machismo en 2020, cero por coronavirus
ç