miércoles. 21.10.2020 |
El tiempo
miércoles. 21.10.2020
El tiempo

Unha historia de violencia

Sala de dilatación con jacuzzi no Hospital Provincial de Pontevedra. J. CERVERA (ARQUIVO)
Sala de dilatación con jacuzzi no Hospital Provincial de Pontevedra. J. CERVERA (ARQUIVO)

HAI UNHAS semanas tiven que escribir unha carta para a miña filla pequena. Non era unha carta calquera. Foi un encargo que nos fixo a mestra a todas as nais, que escribiramos unha carta para lerlle na aula o día do seu aniversario. Unha carta na que teriamos que lembrar como fora o seu nacemento e aqueles primeiros días que nunca esqueceremos por moitos anos que pasen. E entón, para darlle sentidiño a aquelo de en casa de ferreiro coitelo de pau, quedei un pouco sen palabras.

O peche do paridoiro de Verín é un golpe máis á Galicia interior

Sen palabras porque se trata dun dos momentos máis máxicos que alguén pode vivir: parir un bebé despois de telo 40 semanas (ou case) dentro e ver como inmediatamente despois de saír ao mundo gabea polo corpo morno da nai para engancharse ao peito e chuchar as primeiras pingas de calostro unha vez cortado o cordón umbilical. Se todo vai ben, a criatura apenas é separada uns minutos da nai (e do pai), basicamente para pesala e facerlle o test de Apgar, porque unha das cousas máis importantes que hai que coidar nestes momentos, para a saúde física e emocional tanto da nai como do bebé, é respectar o pel con pel e permitirlles estar como mínimo dúas horas xuntos, a soas, con luz moi baixa e en silencio. Sen sobresaltos. Hai moitos bebés que, nese intre, nin sequera saben que xa saíron do que foi o seu confortable agocho durante os últimos nove meses.

É difícil poñerlle palabras a este sentimento. Pero máis difícil é poñerllas á terrible sensación que ten que ser que che arranquen o meniño do peito, como lle pasou á muller que a semana pasada deu a luz ao pequeno Manuel no hospital comarcal de Verín, ese mesmo no que a Xunta decidiu pechar o paridoiro o 1 de decembro alegando que no chega aos 600 partos anuais e que non hai pediatras.

Resulta que a esta muller non lle quedou máis remedio que parir alí, no seu hospital de referencia, porque a xuízo do servizo de Xinecoloxía do centro, tratábase dun parto de urxencia e sería moi arriscado enviar a futura nai a Ourense, a máis de 70 quilómetros. Así que o meniño naceu alí, pero poucos minutos despois metérono nunha ambulancia para o centro capitalino, a onde a súa nai chegou horas despois.

Unhas horas e unha separación que para os burócratas non supoñen absolutamente nada, pero que para esta familia é un feito absolutamente terrible, non só no momento, senón tamén polas repercusións que pode ter nun futuro. Non o digo eu, que precisamente teño a experiencia contraria, senón os expertos. Dío, por exemplo, Jésica Rodríguez, presidenta da Asociación Española de Psicología Perinatal, aludindo a este escenario neurohormonal dunha trascendencia indescritible que non lles permitiron vivir. É unha historia de violencia, que causa un trauma tanto na nai como no meniño.

Seguramente non volva pasar, se finalmente, por moito que agora se queiran desdicir, o paridoiro de Verín pecha definitivamente. As embarazadas deberán percorrer eses máis de 70 quilómetros para dar a luz e en Ourense e, é de supoñer, non as separarán das súas criaturas nada máis nacer. Unha puñada máis para a Galicia interior, esa que cada vez perde máis servizos ao mesmo tempo que as administracións din que a queren revitalizar. Se a natalidade xa está en números vermellos, que dicir destas comarcas. Si que poñen fácil crear unha familia.

Outra opción é parir na casa, como as avoas. Ou como as mulleres que, ben informadas e cun embarazo de baixo risco, poderían facelo sen problema, pero iso ao Sergas tampouco lle gusta.

Unha historia de violencia
Comentarios