martes. 25.01.2022 |
El tiempo
martes. 25.01.2022
El tiempo

Nestes tempos de andar ás présas, palabras cociñadas devagar.

A carta de Diego

Cando hai uns días a mestra de quinto de Infantil preguntou á súa compañeira: «Que lle pasa a Alma?», esta encolleuse de brazos. "Que lle vai pasar? Ten catro anos, estará enfadada ou durmiría pouco". Pero non. Patri, mestra desde hai algo máis que vinte anos, levaba uns días observando que a pequena apenas sorría, que no patio nin probara a merenda e, co que lle gustaba pintar, esa mañá arrastrara a cera pola cartolina adiante coa desgana dun cóbado sobre a mesa e a cariña repousando na palma da man. "Durmiría mal, muller. Que esaxerada es", reprochoulle a ‘profe’ de apoio. Ese mesmo día o pai de Alma comentoulles que a nai da pequena levaba días ingresada no hospital.

O día que Eva, tamén profesora aínda que neste caso de instituto con menos anos de experiencia ás súas costas, pero coa profunda convicción de que o que ten entre mans é tan delicado como importante e entraña unha gran responsabilidade, viu como aqueles rapaces de trece anos xogaban entre eles a golpe limpo, e como a emprendían a patadas co mobiliario do centro, ou peor aún, como humillaban a outros compañeiros a base de insultos decidiu non quedar de brazos cruzados. Mal imaxinaba ela que a súa intervención, que a priori semella unha resposta de sentido común, lle acarrearía máis dun disgusto, xa que a enfrontaría a un claustro de profesores que preferiu mirar para outro lado e a deixou completamente soa, e a uns pais que non aceptarían nunca que os seus primoxénitos actuaban de maneira violenta no centro.

Eva e Patri son dúas profesoras de Secundaria e Infantil cunha vocación a proba de burocracia, de horarios e consellos escolares. Das que teñen os ollos e mailas aurículas abertas para os seus alumnos. Para elas a prioridade non é cumprir cun programa curricular, que tamén, senón ensinarlles, guialos e axudarlles a construír o seu mundo sobre piares como a igualdade, o respecto ou a tolerancia.

As redes sociais, que todos os días desbordan información que teñen ós nosos nenos e mozos como protagonistas, van cuspindo post a post instantáneas nas que se debuxan todos os mundos posibles. Algúns terribles para os nenos. Tanto podes asistir ás imaxes máis tristes servidas por oenegués con meniños cos pés descalzos e os mocos xeados que alertan de que moitos rapaces están a morrer de frío na súa travesía polo inverno cara unha Europa que lles nega o paso; como á foto dun pequeniño tumbado boca abaixo nunha praia, á beira da súa liberdade. Aquí ó lado cóntanse historias terribles de pequenos que son arrouxados pola ventá ante o horror da súa nai e outras de rapaciños, vítimas do acoso, que senten que camiñan en labirintos cheos de trampas, sen saída e sen que ninguén os esperte do seu pesadelo.

Unha das teimas dos pais de hoxe é protexer -ata o exceso, é certo- ós seus cachorros dun mundo cheo de depredadores de todo tipo. Superados os primeiros potes, eu teño claro que non podemos acobillalos nunha burbulla. Pero, carai, que mundo temos para eles! No nome da intelixencia emocional e da coeducación, os novos expertos falan de achegar ós nosos cativos ferramentas útiles para o seu camiño e de andar preto sempre. Pero tamén de estar dispostos a escoitar, a darlles un abrazo se é preciso, e a que lles digamos que "non" alto e claro cando tamén o é, a chorar e a rir canda eles, a deixalos caer e ensinarlles a levantarse.

Deberiamos non esquecer ademais que son o noso principal activo, o noso garante de futuro, aínda que non o pareza se temos en conta o que investimos neles como sociedade. Nos últimos tempos rebaixamos a calidade da comida dos comedores escolares e da súa asistencia sanitaria e social en aras a unha crise económica da que os convertemos en principais vítimas. Pero tamén recortamos na súa formación cunha lei que prioriza a economía sobre as artes, e cun sistema que aposta pola competividade no canto de procurar a excelencia en cada un deles, de subliñar a súa diferenza e celebrala.

Non podemos deixalos sós. Os nenos non deberían sentirse invisibles nunca. Ten que haber uns mecanismos mínimos para que ningún cativo acabe pensando que tirarse pola ventá é a súa única opción. No colexio, na casa, en todos os recunchos onde hai un neno. Parece absurdo escribir estas cousas. Que é de lóxica, do máis básico sentido común. Pero é que eu quero máis Patris e máis Evas nos coles porque non podo quitar da cabeza as palabras cheas de amor de Diego, a despedida, o pesadelo. A carta de Diego.

A carta de Diego
Comentarios