Blog | A lume maino

Casa!

Niños jugando el la Praza da Ferrería. JAVIER CERVERA-MERCADILLO
photo_camera Nenos xogando na Praza da Ferrería. JAVIER CERVERA-MERCADILLO

CANDO é pequena casa é ese sitio no que ninguén te pode pillar. A árbore é casa. As escaleiras. Gabear polas letras de Boa Vila na Ferrería é casa. Dá igual. A palabra refírese a ese lugar fixado ó que chegas correndo e a piques de que te alcancen e onde sabes que estarás a salvo. Tanto ten que sintas o alento do outro na caluga, se tocas é casa. Daquela, érguese un muro invisible e sagrado imposible de traspasar.

Falaba días atrás a blogueira Tensi Gesteira, de Lecturafilia, que hai lugares que coñeces de hai pouco que son como "o amor puro", ós que cada vez que regresas te sentes na casa. Eses espazos que atesouran lembranzas importantes convértense no teu refuxio. Olores, imaxes, sensacións que te transportan a un intre determinado cada vez que volves a eles. Cunha paisaxe, cunha forza de seu que te arrolou en momentos de tristura, como o mar que che dá o osíxeno cando te falta. Lugares comúns ou non tanto que se converten en actores principais da túa película.

Casa é empezar a escribir. Construír o teu acubillo entre palabras

Para min un deses escenarios será sempre a praia da infancia na Mariña luguesa. Onde inventaba mundos e aprendín a durmir co rumor do mar, a temerlle e amalo a partes iguais. O primeiro amigo. A primeira festa na praia. Os paseos a beira do mar da man dos meus pais. Os risos adolescentes. Os xogos na auga un tempo antes de que o mundo amosase a súa cara máis amarga. Así que cando atraveso o camiño entre as aspas do Fiouco, malia que o ceo non sexa azul case nunca, aquela paisaxe me abraza cada vez que retorno a ela, sorrí e non importa a tormenta que haxa nese momento na miña vida porque a amaina.

Casa ás veces tamén é un libro novo que te atrapa coas súas gadoupas e te mete na historia, como naquel Conto cheo de lobos, o que te leva a sentir o medo da protagonista na túa pel, as súas bágoas nas túas meixelas, a súa ledicia no ritmo do teu corazón.

Casa é empezar a escribir, a construír o teu acubillo entre muros de palabras sentidas. Nas páxinas de Algunas casas, en Illa Decepción, a escritora Berta Dávila alude ás casas que habitamos ou que nos habitaron algún día a nós.

Casa pode ser unha frase, un acento recoñecible. Esa voz que estrañas e que, de súpeto, soa en metade dun soño na noite.

Un "Madialeva!" pola rúa.

A mesa de Noiteboa na de teus pais, unha imaxe tan grande que quedou conxelada en decembro de 2019. Un cadro de Mondrian feito por un neno de oito anos. Unha canción que te envolve.

Casa é o niño que creas coa túa parella. A impresión de ver un carriño de bebé por vez primeira no salón. A cidade nova que te acolle cos seus recunchos e a súa luz.

Logo de descubrir o significado do confinamento o concepto de vivenda adquire novos matices. Do teu refuxio, dese lugar que te pertence ou ó que pertences, o da túa protección, á cadea, epicentro da túa soedade, ventá ó abismo.

Ás veces, a vida asáltate no camiño, pon cambadelas por sorpresa e quedas perdido en metade da nada. Unha perda importante, un acontecemento inesperado e te ves a ti mesmo a camiñar en metade da brétema, sen brúxula. Frío e desprotexido. Non sabes onde estás nin onde queda o camiño de volta á casa.

Ata que un día xorde un lugar novo nunha fin de semana improvisada. Unha ruta ó aire libre como escusa para reencontrarnos. Unha sobremesa sen final nas verdes Terras do Miño a dous metros de distancia. Unha agradable tarde de primavera. Unha conversa con amigas que o din todo cos ollos, que contan o paso do tempo polos centímetros que medran os fillos, que morren por abrazarse nos tempos sen abrazos. E, de súpeto, esa quietude, esa calma que o invade todo. E sábelo. Xa estás na casa.

Comentarios