Blog | A lume maino

Entroideiros

xinzo efeNoutro ano calquera, no venres de Entroido, Sabela deitaríase algo máis tarde para deixar lista unha bica e unha torta de tres chocolates. A pistola de silicona de Lorena botaría fume ultimando cada pequeniño detalle dos seus sempre sorprendentes disfraces. Susana xa tería cargado o coche coas bebidas e larpeiradas para o almorzo. Os de Madrid e Valladolid terían as maletas preparadas da noite anterior. Lugo e Pontevedra programaría a saída para a última hora do venres. E en Xinzo xa estaría o meco colgado no pau máis alto da praza maior, agardando por todos eles. Pasados os domingos Fareleiro, Oleiro e Corredoiro, as charangas estarían afinando outra vez os seus instrumentos e as ganas de mollar a xoldra en licor café na fin de semana grande do Entroido.

Noutro ano calquera Aldara e a súa familia teríanse enfundado as pantallas e preparadas as vexigas para esta fin de semana saír a facer o maior estruendo con elas. A neta do rei do Entroido da Limia garda a herdanza dos seus devanceiros nunha sorte de baixo cheo de tesouros, onde as máscaras, coidadosamente colgadas, destacan sobre o resto dos obxectos. Noutro ano calquera Ravachol acabaría de gozar do seu baño de masas, desvelando o segredo custodiado pola Asociación Recreativa de Xeve. Santi alternaría as páxinas cos preparativos da comparsa de Vamos a todo. As plumas de cores voarían de Bora ata Marín e os comercios acenderían todas as luces e os escaparates irradiarían moita máis cor. Aquí ó lado, as madamas e os galáns virían de engalanar os seus sombreiros e traxes e os Xenerais do Ulla estarían a repasar as súas coplas a lombos dos seus cabalos. E os volantes de Chantada, o oso de Salcedo, os peliqueiros de Verín ou a morena de Laza... Terían xa as máscaras repintadas para amosar pola tele mundial, do triángulo máxico ó corazón ribeirao de Galicia, onde latexa a tradición do Entroido noso, do máis ancestral.

Pero este ano non.

Este ano da covid as máscaras das pantallas, os peliqueiros e boteiros permanecen pechadas, na escuridade do armario. A festa multitudinaria e os bailes nas prazas mudaron por unha sorte de policías de balcón ó xeito confinamento. Este ano toca quedar na casa, ver a Ravachol pola xanela virtual, improvisar un traxe para o cole, sen filloas que compartir e a poder ser reciclando ou gastando no comercio local. Un pode preparar bica ourensá, flores e chulas pontevedresas ou as filloas universais e seguir engordando o peche perimetral, aínda que son tempos de saborear a lembranza para que o virus que puxo as nos as vida ‘patas arriba’ nos deixe en paz dunha vez. De nena non me acababa de gustar o Entroido. Na miña cidade o Carnaval era unha festa de discoteca urbana e arrecendía as caretas de plástico e tergal de cores vivas. Soaba coma os petardos que estoupaban detrás de cada esquina. Daquela, as máscaras daban arrepío. Ata que tiven a sorte de caer nas terras de Lemos e coñecer os volantes de Chantada e logo cruzar Os Peares, sobrevoar os bancais que asoman ó Sil, para trazar desde terras ourensás o triángulo máxico galego.

Cos anos, o Entroido converteuse na festa dos amigos, nun paseo polas paisaxes verdes da Limia, nunha fin de semana rural de familias que van medrando xuntas, cun licor café e un anaco de bica entre a néboa, co comadreo e a retranca e un baile na praza da vila. O sentido do humor libre, na neve, á caloriña da xente que presume fachendosa da súa festa. Este ano toca deixar na casa, coas pantallas, esas arelas de festa, de liberdade, de transgredir a norma... para manter o coronavirus a raia. Pero ollo, que axiña volveremos a tinguir de cor este inverno. Non sei se coa cara pintada ou baixo unha máscara, detrás dunha batalla de flores ou no enterro dunha sardiña, dun galo, do meco ou de Ravachol. Pero atoparémonos de novo con todas as ganas de celebrar a amizade e de percorrer o barrio de abaixo ó xeito máis irreverente de ver a vida.