Blog | A lume maino

Eu non renuncio

Aprendín que, para non renunciar, ou teces unha rede familiar que te sostén e cobre as túas ausencias, ou unha metade disposta a compartir responsabilidades, xogos malabares, calendarios imposibles, soños e ausencias

"Yo no renuncio’ é o título da canción de Rozalén que fala da letra pequena que conleva ser muller e que emprega metáforas preciosas como que a súa nai, (como a miña e a de tantas)  quitou unha á para darlla a ela, para vela crecer. 

Eu non renuncio é ademais unha frase que levo repetíndome como un mantra desde hai trece anos cada vez que alguén cuestiona que trates de compaxinar a maternidade cun oficio coma este, que non quere entender de fins de semana nin festivos. 

Eu non quero renunciar a nada. Como tantas compañeiras, non quixen dar as costas á maternidade, á lactancia, a estudar canda os meus pequenos, a contarlles contos polas noites, a cantarlles, a bicalos á porta da escola, a acabar berrando no xantar, a ir aos festivais do colexio... A inventar unha aventura no Sáhara entre as dunas, ou a aburrirnos xuntos afundidos no sofá, a ver pelis coa luz apagada e flocos de millo... Do mesmo xeito tampouco quero renunciar a seguir sendo xornalista, a continuar aprendendo, a preguntar «hasta la derrota», a mergullarme nas vidas dos outros e vir a contarlo, moitas veces a deshora. A opinar.
    
A darlle dúas voltas a unha columna á que nunca verei perfecta, aínda que sexa a costa de roubarlle horas ás noites. Non quero renunciar a asistir a un congreso de profesionais que poñen sobre a mesa a realidade das xornalistas, que lembran que aínda só o 20% das opinións dos diarios están asinadas por mulleres, ou recordan que a violencia de xénero existe e mata a unhas sesenta mulleres cada ano no noso país.   

Para poder compaxinar todas as túas realidades, aprendín que unha non pode camiñar soa. Ou tes unha rede familiar que te sostén e cubre as túas ausencias, ou unha metade disposta a compartir responsabilidades, xogos malabares, calendarios imposibles, soños e ausencias. Porque ao final o día ten nada máis que 24 horas e unha non pode estar en dous sitios a un tempo.

ixo a xornalista Luz Sánchez Mellado no encontro de Mulleres perigosas que acolleu Pontevedra a fin de semana, que as xornalistas da súa xeración, a cinco minutos da miña, levan gravado un enorme C de culpa nas costas. Foron as primeiras que encheron as redaccións, que asumiron «horarios de tío», para as que nin se contemplaba escribir en segundo que seccións, nin se entendía que puidesen ir a clases de preparto.   

Para que esta revolución vaia adiante, para non ter que elixir, tamén eles teñen que facer a súa propia revolución, sacar o corsé, e estar dispostos a asumir corresponsabilidades, malia que iso implique novas batallas, negociacións e si, tamén algunhas renuncias. E cada vez que dubido, miro para as miñas fillas e penso que as miñas ás, tamén as axudarán a voar a elas.