martes. 19.01.2021 |
El tiempo
martes. 19.01.2021
El tiempo

Nestes tempos de andar ás présas, palabras cociñadas devagar.

Novos tempos que reinventar

Carapuchiña Amarela nun sendeiro nunha fraga no interior galego. N.D.A
Carapuchiña Amarela nun sendeiro nunha fraga no interior galego. N.D.A

O DA COVID. O dos saúdos cos cóbados. O dos sorrisos enmascarados. O das apertas pendentes. O das mans ásperas. O das viaxes preto da casa. O de respirar fondo entre piñeiros e carballos. O da marmelada de amoras caseira e as aventuras baixo o dioivo. O das caliñas silandeiras e os paseos solitarios á beira do mar. O do recendo a café de medianoite. O das rutas verdes por recunchos case esquecidos. O da siesta á sombra dunha árbore, cun poemario entre as mans. O dos concertos case na intimidade dun solpor na ría máis fermosa do mundo. O de repensar o outono e un novo inverno. O dos niños xigantes de cegoñas fuxidas. O do balón atrapado no tellado. O das madrugadas espertas para ordealo case todo. O tempo que descubrimos que os capibara non son porquiños peludos nin hamsters xigantes. O ano que mudamos de canción. O que cabalgamos ó lombo do mar salvaxe.

O verán esvaeceuse como as néboas de agosto e as bágoas de setembro, foi aquel oasis no deserto da pandemia, unha ilusión de cinco minutos, unha venda nos ollos, unha sorte de paréntese para encher os pulmóns e a mente de osíxeno, de realidade sostida no ar, de emocións que non soupemos ou non quixemos conter.

Máis que nunca son tempos para agocharse tralos seus ollos e observar a destreza das súas mans

Na casa de Carapuchiña Amarela, foi ademais o verán que adoptamos un gatiño de cor caramelo e fuciño suxo, que buscaba un fogar no que rabuñar o sofá e escoitar contos de princesas que soñan con seren astronautas... O ano que enchoupamos o pan na salsa dos primeros tomates plantados polas manciñas de pel tenra e ennegrecida. O que nos abraiou que onde hai unha flor abrolla unha cabaza. Un verán no que mergullamos os sentidos en mares de azuis turquesa, celeste e mariño de colos na auga e corazóns de area, e que ó tempo xogamos coa boca amordazada e os bicos afastados das fazulas. Un ano máis no que alcanzamos cimas tan altas como tacóns, e nos retratamos na Praia e nos recunchos de sempre e noutros novos que fomos conquistando entre canción e canción. Da ría de Vigo á beira do Cantábrico..

Estacións de onte e hoxe para atesourar as novas arelas cociñadas a lume maino, no caixón aceirado da esperanza, de reservalas para os momentos nos que a negra sombra ameaza con cubrir os ceos laranxas e violetas e vermellos e rosas.

Máis que nunca son tempos para agocharse tralos seus ollos e observar a destreza das súas mans tanto para erguer castelos de area, como gabear polas figueiras rumbo ó ceo, descubrir dinosaurios de ieso ou contar estrelas. Para entender que o mundo non rematará de derrubarse mentres sigamos percorrendo os sendeiros escondidos da nosa memoria da man dele. Mentres teñamos para eles unha presa de soños, un horizonte que pintar e un rostro que bicar. Un sendeiro na fraga. E novos tempos que reinventar.

Novos tempos que reinventar
Comentarios