Blog | A lume maino

O mar maldito

A lírica do mar queda sepultada baixo toneladas de peixe
Cabo Home. RAFA FARIÑA
photo_camera Cabo Home. RAFA FARIÑA

TIÑA nove anos cando souben do mar maldito. Era verán e xogabamos nunha praia de mar aberto, asediada por correntes invisibles para o ollo que non é nativo da beira do océano, nin experto. Remuíños, pozas e ondas tubo ameazaban ás caladas baixo ese rostro inmenso de liberdade. Daquela, para os de interior, o mar era novidade e festa, saltos na orela, risos cos amigos, castelos na area castelos na area.

Aquel día de xullo o mar cuspiu o corpo sen vida dun home que minutos antes afogara no mesmo lugar dos nosos xogos, e permaneceu agochado baixo unhas toallas de cores durante varias horas, ata que chegou o xuíz de garda. Na mesma praia na que descansaba para sempre, os nenos merendabamos pan con chocolate e, de cando en vez, mirabamos de esguello para aquel bulto tapado onde ficaba a morte, agardando un movemento.

Outro día de mar encarrexado e ondas que tropezaban unhas coas outras alguén empezou a axitar os brazos pedindo axuda desde a auga. Ducias de homes e mulleres saíron correndo e, case sen pensalo, fixeron unha cadea humana para rescatar a quen mantiña secuestrado o mar. Non había salvavidas nin zodiacs enfiando a seguridade dunha praia á outra. E no canto de bandeiras un tiña que observar e decidir se mollaba os pés ou tiña vía libre para nadar cara dentro. Cousa que aprendemos só se pode facer nos días que o mar esperta como un prato, e apenas se deixan sentir unhas lenes ondiñas na beira, que xogan como gatiños a enredarse nos nocellos. Hai algúns anos, un grupo de mariñeiros habituais do Gran Sol contaban para a Revista do Diario como era a súa relación co mar. Daquela un grupo de homes serios, serísimos, de pel torrada polo sol, cos anos tatuados nos brazos e nas caras, falaron da dureza física do seu traballo, da dificultade para manter o equilibrio a bordo, de quendas eternas de traballo seguidas de escasas horas para durmir. Da seguridade a bordo. Falaron de buzos incompatibles co traballo e de golpes de mar, de bidóns voando sobre as cabezas nas horas de marusía. Da escaseza de dereitos nos caladoiros, de cotas reducidas que complicaban máis a faena. Pero sobre todo falaron de soedade. Da soedade inmensa de verse rodeado de agua durante días e noites, á capa ou ao sol, alternando xornadas quedas con terribles tormentas. "Ás veces pensas que non vas volver", dicían.

A lírica do mar quedaba logo sepultada baixo toneladas de peixe, entre ondas altas como edificios, a feluxe dun casco que renxe entre o xeo e o medo. Puro medo e supervivencia.

Aprendín a ler que as cruces de pedra que custodian os acantilados mirando cara o horizonte sosteñen a dor da ausencia total, das viúvas sen mortos, o orgullo de quen un día despediu a un mariñeiro que acabou por engulir o océano. Gravada levan a valentía e esa soedade profunda da que falan os mariñeiros que lle miran á cara a morte O mar é fonte de vida, personaxe de lenda, pero tamén leito de morte. Nos seus brazos dormen hoxe as esperanzas de doce familias galegas máis. Doce mariñeiros que se unen aos milleiros de persoas cuxos corpos quedaron á deriva. Uns chorámolos aquí. Aos outros quedarán familias e nais rotas agardando por sempre unha chamada.

Non sei se serán suficientes as novas condicións laborais do Convenio 188 para que a partires de hoxe cando un mariñeiro despida a familia no porto saiba que volverá cando remate a campaña.

Polo de agora quédanos o berro desgarrado das familias. Coidar dos que quedan en terra. Amosarlles respecto, dor pola perda e orgullo polo traballo dos que se enfrontan ao mar coas súas propias artes. E quédanos mover ceo e terra para traelos de volta. "Meréceno", levan dez días clamando as familias. Merecen que non deixen de buscar. Que quen nos representa garanta mellores condicións para o sector do mar, pero tamén que os respalden, que os abracen e fagan canto estea na súa man para dar cos que lle viron a cara maldita ao mar, como para os que cando aínda arrastran o duelo entre as redes, podan mirar para o horizonte sen medo.

Comentarios