martes. 15.10.2019 |
El tiempo
martes. 15.10.2019
El tiempo

Nestes tempos de andar ás présas, palabras cociñadas devagar.

Os que coidan

Acto da campaña Dálle a volta de Amencer no que participaron usuarios da asociación e os seus coidadores. GONZALO GARCÍA
Acto da campaña Dálle a volta de Amencer no que participaron usuarios da asociación e os seus coidadores. GONZALO GARCÍA

OS ÚLTIMOS días da inocencia sobreviviu entre as paredes dun hospital. Daquela foron os ceos grises e unha cadeira dura como a pedra con dous parafusos inoportunos sobre os que sostiña noites enteiras pegada a unha cama. O cóbado sobre o colchón, a man suxeitando a cabeza, e o maxín dando voltas entre soños de mocidade e esas películas de final feliz nas que quen fica deitado move un dedo na derradeira escena ou pronuncia o nome da persoa que lle suxeita a man. Aquilo non aconteceu nunca e foi así que descubriu que as películas son iso, películas, que a vida ás veces se detén ó pé dunha cama ou sobre unha cadeira de rodas.

A figura dos coidadores non está ben recoñecida

Daqueles tempos quedoulle gravada a luz branca tan grosa como os modais dunha muller que pasaba a fregona sobre os pés dos acompañantes para botalos do cuarto. O olor da estancia e o silencio das noites eternas, só interrompido por un timbre de emerxencia, os zocos das enfermeiras, un tusido ó fondo, e ese zunido das lámpadas que tardan en acender. E gravou tamén a ollada dunha muller que empuxaba a cadeira do seu fillo polo corredor. Sen descanso e cun sorriso.

Pasaron algo máis de dúas décadas daquilo. Onte contoume que tivo que volver a un hospital. Sentía que se avellentaba. De novo, cando quedaba a durmir pola noite, as horas sen luz caían con todo o peso sobre os seus ombros, malia que agora os espazos para os familiares estaban algo máis "humanizados", seica, e no canto dunha cadeira ríxida podía deitarse nun sofá de escay ou tomar un café quente sen saír do cuarto. "Cando chegaba á casa caía derrotada na cama. Tapaba ata o nariz e mergullábame nun sono profundo", contoume. Quen tivo a un familiar ingresado sabe do que fala. Quen trata de conciliar as horas na oficina coas dos centros sanitarios tamén. E quen colleu a man dalguén que despedía a vida tamén.

Coidar doutra persoa é duro. Primeiro polo que conleva ver sufrir a alguén que queres, pero logo porque te devolve dunha la bazada á realidade humana. Somos de carne e óso, vulnerables, simples mortais. Pero tamén porque malia un diagnóstico longo, a sociedade non se detén, a rolda da rutina avanza sen mirar cara atrás e quen non a segue perde comba ou corre o risco de que lle retraten durmindo a perna solta nun debate do Estado de Autonomía, por exemplo.

A figura dos coidadores non está suficientemente recoñecida, -malia que desde hai uns meses xa existen para a Seguridade Social- . Tanto os que teñen sobre os ombros a responsabilidade dunha persoa enferma ou dependente, como os que tratan de compaxinar as horas de hospital co resto da vida laboral e persoal, témolos esquecidos.

Logo hai quen ten interiorizados os coidados como parte dunha vida. Esta semana tiven a sorte de asistir á presentación da campaña Dálle a volta que convocou a federación Aspace en todo o país. En Pontevedra, os rapaces e rapazas de Amencer saíron á rúa para lembrarlle á cidadanía e que a igualdade tamén vai con eles e elas. Empuxaban as súas cadeiras outros tantos coidadores. Voluntarios e traballadores, familiares e persoas achegadas das persoas con parálise cerebral e outras afeccións motoras. E tamén pensei neles. Nos que coidan. Os que adican o seu tempo a empuxar unha cadeira, a pedir unha sinatura pola igualdade, os que os axudan ós seus a facer as cousas cotiás que non poderían sen axuda como vestirse, comer ou ir ó baño. Os que sempre están pendentes dos demais. Os que miran o mundo trala ventá dun hospital colocando unha almofada, suxeitando unha man ou abeirando os momentos máis duros das persoas que máis queremos no mundo...

Quen se acorda deles?

Os que coidan
Comentarios