Blog | A lume maino

Soñar cos pés na terra

Algúns dos autores participantes nesta edición de Pontepoética. RAFA FARIÑA
photo_camera Algúns dos autores participantes nesta edición de Pontepoética. RAFA FARIÑA

ANOTEIME nun obradoiro de narrativa que se celebrou a fin de semana en Pontevedra, convencida de que podería ir. Pero cun pequeno literalmente pendurando do pescozo e unha meniña agarrada da miña perna que arrastraba polo corredor da casa, decidín que sería mellor mudar os plans e deixar a poesía para outra etapa da vida, así que o sábado, para constatar que o verán estaba chamando a porta pasando por riba dunha primavera a que apenas se lle veu o pelo, fomos mercar unha viseira, cartolina e goma eva de cores, ademais dunha táboa de madeira e fieltro verde para consturír a nosa prehistoria para o cole. Pola tarde andivemos en bici e tivemos tempo de artellar unha maqueta con volcán, lumieira, e ata unhas pinturas rupestres. Tantas ganas lle tiña a Ponte poética que aquela noite soñei que estivera alí, no patio de butacas do Principal. Escoitando as palabras escollidas do poeta Rivas, e a Yolanda Castaño e ao su elenco de poetas do mundo recitar poemas con esa dozura e esas pausas, co acento dos versos sentidos que fai a un levitar en galego. Puiden sentir o veludo das butacas ao repousar a caluga, e o recendo dunha muller ao meu lado que ulía a colonia de bebé. Cando espertei, tiven a sensación de acabar de baixar as escaleiras do Teatro Principal, dun recital de poesía que me fixera sobrevoar o mundo enteiro. Ceo tras ceo. Levaba os petos asolagados cos consellos que escoitara e as palabras novas aprendidas. Ía feliz, e malia que non podía recordar que poemas interpretara cada autor, nin que titulares destacaría eu ao día seguinte sentía que realmente estivera alí. Non parecía un soño,

Onte aconteceume todo o contrario. Puiden elixir calquera plan do mundo enteiro, e volvinos a escoller a eles. Ocorréusenos ir merendar á praia e xogar na area, aínda cos calcetíns e a pel deo inverno e acabamos o día nunha sorte de soño de verán onde non había onde aparcar, algunhas
persoas xa amosaban a pel morena e os máis locían o seu branco e rosado pola orela. Decenas de persoas, grupos, familias con nenos pequenos bañábanse, facían castelos na area e poñíanse crema
solar, como se en lugar de estar en abril festexando o día do libro arrampláramos con dous meses e medio e camiñásemos polo arame de xullo, sorteando corpos de turistas deitados nos areais. Ao mesmo tempo, Os meteorólogos advertían de que as chuvias ían volver e as temperaturas baixarían,
pero aquela era unha bacanal de luz solar. E aqueles corpos case nús gozaban dun espexismo estival mentres procuraban saciar a sede de raios UV que estimulasen a súa vitamina D e as ganas
de estar vivos. Nin sequera a auga doía do fría que estaba. Non parecía real pero era real.

Só unhas horas antes mesturaba ambas as dúas escenas. Sentada na Libraría Paz, cun café diante ateigado de letras, festexaba o Día do Libro ao carón dunha poeta nova, unha promesa que recita coa mesma capacidade hipnótica dos consagrados, e un creador cun maxín inesgotable, capaz de caricaturizar os soños máis estranos. Compartimos libros, versos e autores nunha conversa de apenas dez minutos que repetirían logo outros xornalistas, ilustradores e escritores. Tamara Andrés, Kiko da Silva, Xesús Constela, Víctor Rivas, Eva Mejuto, Miriam Ferradáns, Manuel P. Lourido e Ana Cabaleiro, entrevistados polos meus compañeiros Belén López, Chus Gómez e Serafín Alonso, ademais de Pablo Lago, Alex Espiño, María Lado e Elisabeth Oliveira revelaron algúns dos seus títulos de cabeceira, os que lles fan voar, soñar, sucar os mares do mundo enteiro, e os que lles axudan a poñer os pés na terra.

Comentarios