Blog | Ventureiras

Unha gata

Sempre permanece en silencio e a unha distancia prudencial, atenta. Mórdelle os dedos a quen quere tocala e observa con doses similares de desdén e cariño. Cando quere xogar, ponse coa barriga para o aire. Contesta cun miau preguiceiro se a chamo. Só cando eu a chamo. A miña gata ás veces pasa a mañá dentro do armario ata que a boto en falta e a atopo sobre o xersei máis amoroso. É parte do mobiliario, camúflase sobre o sofá como un peluche e só fai acto de presenza cando o seu comedeiro queda baleiro. E pode pasar un día enteiro sen que eu repare na súa presenza porque é unha compañeira de piso levadeira, nin pesada nin faladora, só un pouco porca cando fai as súas cousas fóra do areeiro. 

A nosa relación está chea de rutinas. Senta sobre a mesa observándome mentres escribo esta columna. Polas noites déitase na cama (sempre á miña beira) e se me tumbo no sofá acomódase tamén contra min. Esa presenza constante é xa imperceptible porque forma parte da atmosfera, porque o piso xa é máis seu que de calquera persoa que poida habitalo. 

Semella que está aí, sen facer nada, ata que que a súa presenza se converte no único contacto con algo vivo, na compañía paciente que te observa sen présa ata que recuperes. Cando a rutina se para por, poñamos por caso, a covid, descobres na túa gata a un ser imprescindible. Que se tumba ao teu carón e te acompaña con calma ata que che baixe a febre. Ningunha persoa sabe facer iso tan ben como ela.

Comentarios