sábado. 07.12.2019 |
El tiempo
sábado. 07.12.2019
El tiempo

Mil asasinatos en tres lustros

Cartel de repulsa contra la violencia machista. AEP
Cartel de repulsa contra la violencia machista. AEP

TIÑA UN compañeiro de clase no instituto que día si e día tamén facía bromas coa situación dunha veciña súa maltratada polo seu marido. As broncas, os moratóns e as malleiras eran motivo de chiste para o rapaz, que se xustificaba dicindo que, se ela o soportaba, era porque quería, porque ben podía terse separado había xa uns anos. Coa mesma pasmosa normalidade dese rapaz que por aquela non tiña máis de 16 anos asumimos aínda a día de hoxe a brutalidade da violencia contra as mulleres.

Van 16 anos de recontos e un milleiro de mulleres asasinadas. Unha cifra para conter o alento, sentir e presión do medo no peito e encherse de rabia. Porén, a uns meses de alcanzar os anos vinte do noso milenio, causa máis conmoción a morte dun xogador de fútbol de circula con exceso de velocidade pola autopista que os mil crimes contra as mulleres asasinadas polo simple feito de selo.

Conmociona máis a morte dun futbolista que mil asasinatos

Existe a teoría de que a dor allea nos afecta máis cantas máis posibilidades teñamos nós mesmos de padecela directamente. É dicir, dóenos menos unha nena violada e asasinada en calquera recuncho do continente africano que a gripe virulenta que colleu a nosa veciña do quinto. Pero no caso da violencia machista nin sequera funciona así, porque calquera de nós corre o risco de ser asasinada por ser muller.

No reconto da vergoña non entran asasinatos como o de Diana Quer ou Marta del Castillo, as carapuchiñas vermellas cuxas traxedias determinan os medos da correspondente xeración. Por suposto, non entran tampouco asasinatos a mulleres prostituídas que padecen a violencia física, sexual e psicolóxica non só de proxenetas, senón tamén de clientes.

Chegados a este punto cómpre revisar non só a nosa tolerancia á dor das mulleres alleas, senón a nosa empatía con elas. Especialmente, a empatía dos homes con elas. A empatía dos puteros con elas. Hai unha pregunta que non consigo responderme e que me levo facendo dende que hai uns días se descubrise a adopción irregular dun bebé fillo dunha muller escravizada polas mafias do sexo: Que tipo de home pode excitarse ante unha muller que non o desexa? É máis: Como consegue manter unha erección ante o sufrimento dunha persoa vulnerable á que está empregando para satisfacer non se sabe moi ben que desexos? A dita adopción deu a coñecer unha rede de trata de mulleres procedentes do Paraguai. Foron liberadas ata 13 vítimas de trata e sóubose que a nai do neno adoptado foi obrigada a prostituírse (a ser violada) dende os catro meses de embarazo ata o parto e que volveu ser explotada sexualmente tan só dúas semanas despois de dar a luz.

Aínda que me custe chegar a entender os motivos de quen goza co sufrimento alleo, a realidade di que ese tipo de home está en todas partes porque, malia á dificultade de realizar estudos fiables sobre o asunto, o inmenso negocio da prostitución indica que calquera dos homes que nos rodean pagou algunha vez por sexo. Poden ser os nosos pais, irmáns, fillos ou parellas. E poderiamos ser nós as que, sumidas nunha situación de vulnerabilidade, fosemos captadas por unha rede ou nos vísemos abocadas a prostituírnos.

Quizais por iso a eles lles preocupa máis a posibilidade de estamparse contra outro coche circulando a 200 quilómetros por hora e eu, se me paro a pensar, non son quen de pechar un ollo en toda a noite pensando no mundo no que vivimos. No que mil mulleres son asasinadas en tres lustros (e as que faltan). No que pagar por violar non está penado.

Mil asasinatos en tres lustros
Comentarios