sábado. 10.04.2021 |
El tiempo
sábado. 10.04.2021
El tiempo

Mellor sen violencia

Os neonazis nunha marcha no Valle de los Caídos. VÍCTOR LERENA (EFE)
Os neonazis nunha marcha no Valle de los Caídos. VÍCTOR LERENA (EFE)

O MEU amigo Mingos chegaba tarde a unha reunión e por iso conducía con algo de présa. Tomou unha atallo, con tan mala sorte que cando chegou a unha pista estreita topou cun rapaz diante del que andaba en bici e tiñas ganas de leria. Lonxe de apartarse, o adolescente, que polas horas que eran non parecía estar escolarizado de todo, púxose a facer o indio co seu vehículo polo medio do camiño. Como o Mingos non o podía adiantar, comezou a darlle ao pito do coche para que se apartase. O neno non lle fixo caso e púxoselle a ensinarlle o dedo longo da man, o do medio. O Mingos intentaba pasalo, pero o macaco cruzábase. Canta máis présa tiña, máis lle tocaba o carallo aquel mocoso.

Por fin, a estrada ancheou e o Mingos adiantou ao da bicicleta. Pero lonxe de seguir no seu camiño, enfurecido pola actitude do rapaz e vendo que, de todas maneiras, xa ía chegar tarde alí onde ía, decidiu deter o coche, parar ao rapaz e saldar contas.

O mocoso empezou a provocalo. "Si me tocas, se lo digo a mi padre y te denuncia", díxolle despois de que o Mingos, fóra de si, o collera pola camisa coa idea de arrearlle un soplamocos. Aí veulle un momento de lucidez e optou por deterse e deixar ao rapaz.

E deseguido actuou de forma brillante. Desde a súa altura, o Mingos axexou por enriba dun muro de pedra e descubriu unha veiga chea de silvas. Antes de que o mocoso marchase de alí sobre dúas rodas, colleulle a bici, levantoulla polo aire e tiroulla ás silvas. O rapaz foí detrás do muro, cantándolle ao Mingos a Biblia de atrás para diante, mentres él arrancaba cun sorriso de satisfacción e lembrándolle que a el non o puteaba ninguén.

O Mingos actuaba así porque, a pesar da tensión que afronta na súa vida cotiá, é un tipo que fai impor a sensatez mesmo en momentos de ira. Mingos é un tipo de ben (por iso é amigo meu, carallo!) que, aínda tendo corpo e forza para poñela en práctica, non acaba de verlle o proveito ao de sacar o brazo a pasear.

Por iso foi que a súa resposta tivo máis orixinalidade ca violencia. Supuxo unha valiosísima lección para o rapaz. Nos tempos que corren, o mellor ingrediente para combater a discordia é o inxenio.

Penso moito no Mingos cada vez que me mergullo no día a día para ver como estamos. O outro día, un amigo dicía que contra a intolerancia prepotente e discriminadora do outro estremo da corda só cabía a violencia.

Argumentaba moitas cousas con sentido: que os medios patrios lles dan cabida a pesar do excluínte que é o seu discurso ou que as grandes empresas os amparaban porque defenden as súas necesidades de libre mercado e libre explotación. O meu colega sentíase indefenso ante un sistema perverso que ampara aos poderosos e desprotexe aos cidadáns de a pé, aos desamparados, aos de abaixo de todo da escala.

E ante a desesperación de verse baixo un sistema no que a liberdade dos xenófobos é igual á dos xustos, clamaba sangue.

Pero iso é o que buscan os inimigos dos desamparados: unha excusa para vitimizarse e responder con violencia física e dialéctica. O insulto alleo é a enerxía que nutre o seu discurso, cargado de sloganes baratos de odio.

A única maneira de combatelos é desde as ideas: facerse poderosos desde a razón e confiar en que o sentido común evite que sigan crecendo: recorrer ao inxenio. Conterse, medir e golpear coas ideas, como fixo Mingos co langrán da bicicleta. Así día tras día, ata que saiban que intentaren impedirnos avanzar só vai fortalecer aos que cremos na democracia.

Mellor sen violencia
Comentarios
ç