O ano do cambio, o ano do éxito

O Cisne Os Salgueiros iniciou a tempada cunha substitución xeracional, con variacións na súa sete inicial e con obxectivos pouco ambiciosos, pero un impecable curso levoulle a ser o rival a bater e corooulle como referente local
Preciado, que se marcha al Logroño. habla delante de sus compañeros en el partido de este sábado. J. CERVERA
photo_camera Preciado, que marcha a Logroño. fala diante dos seus compañeiros no partido deste sábado. J. CERVERA

A tempada 2021-2022 comezou para o Cisne Os Salgueiros como un ano de transición no que se iniciaba o cambio xeracional que deixaba atrás ao persoal que lograra os maiores éxitos do club e na que os novos campións de España abríanse oco tras a saída de grandes pesos pesados do vestiario.

Desde o inicio fíxose un chamamento adaptación dos novos xogadores e a pesar de que moitos deles xa sabían o que era adestrar e disputar minutos co primeiro equipo, todos os ollos estaban postos neses futuros -e presentes- talentos para ver como respondían ante o seu primeiro reto profesional. Co recordo da histórica tempada en Asobal e coa cautela de ver como respondía un equipo reformado, o Cisne arrincou o ano sen pensar en obxectivos ambiciosos e coa posibilidade de loitar polo ascenso no horizonte, pero sen establecer retos grandes.

Con todo o inicio do curso xa invitaba a soñar, invitaba a crer que ese persoal marcado por un cambio xeracional podía dar moitas alegrías ao club, á cidade e ao balonmán galego. Os primeiros meses de competición cóntanse por vitorias, o Cisne arrincou o ano adxudicándose dous derbis, o primeiro ante o Novás e a segunda fronte ao Teucro e tras eses encontros puntuou ante dous equipos chamados a estar arriba: a Vila de Aranda, que ao cabo terminaría sufrindo máis do esperado; e o Guadalaxara, que finalmente terminaría adxudicándose unha das prazas de ascenso e regresando á máxima categoría.

Case dous meses tardou o equipo pontevedrés en cultivar a súa primeira derrota. Foi en Alcobendas -que acabaría sendo a súa besta negra na primeira volta- pero a mentalidade loitadora dos pupilos de Jabato non lles fixo caer e volveron á senda do triunfo, conseguindo cinco vitorias máis consecutivas que alimentaban o soño do regreso a Asobal.

Pero non todo ía ser un camiño de rosas e a pesar de non baixarse do liderado en ningún momento o equipo local tivo un momento de bajón. A lesión de Jorge Villamarín -un seguro na pista e un líder no vestiario- produciu momentos de dúbidas no persoal cisneísta. Foi nese momento cando o equipo branco asinou os seus peores números cunha vitoria e dous empates nos cinco últimos partidos da primeira fase. Este refacho alargouse ao comezo da segunda fase -na que o Cisne pelexaría polo ascenso e á que chegou con 12 puntos na súa marcadora- cunha derrota (UD Eivissa) e un empate (Málaga) nas dúas primeiras xornadas.

Con todo a reacción chegou, o ascenso comezou a ser un obxectivo claro e que se podía dicir en voz alta e as vitorias volveron chegar, recuperando o seu xogo, a súa mellor cara e o liderado do grupo que lle puña primeiro na carreira cara á liga Asobal, demostrando que a nova xeración estaba preparada para grandes retos, para pelexar por obxectivos ambiciosos e para colocar ao Cisne como o referente balonmanístico en Pontevedra.

Crecemento. Nin nas mellores quinielas do club pensouse que os cambios realizados no persoal ían dar tanto resultado. O certo é que o Cisne partía cun cartel de favorito nas costas debido a que era un dos descendidos, pero a precaución estaba á orde do día debido a que o persoal pouco tiña que ver coa que hai dous anos logrou o primeiro ascenso á elite e tampouco coa que o pasado ano debutou en Asobal.

Con todo o traballo de canteira do club fixo que eses pequenos talentos que subiron ao primeiro equipo chegasen preparados para ser os substitutos ideais dos Simón, Ramos, Gayoso, Chapela... Se botamos a vista atrás podemos observar o gran número de cambios que hai na sete inicial do Cisne. Con respecto ao ano do primeiro ascenso, e o de Asobal, mantense a portería e gran parte da primeira liña (con Chan e Prezado, máis a incorporación de Andrés tras recuperarse da lesión de xeonllo). Con todo os cambios significativos pódense observar nos extremos e o pivote.

Outra posición que sufriu variacións foi a do pivote. Coa marcha de Dani Ramos, indiscutible tanto no último ano en División de Honra Prata como en Asobal, o Cisne tivo que buscar solucións. Aínda que é certo que o ano se iniciou coa chegada de Yevhen Lysak a marcha do ucraíno deu máis posibilidades a Daniel Virulegio -que se lesionou ante o Barça B- e a Román Arboleya.

Dous exemplos máis de que o cambio xeracional notouse en canto á media de idade do persoal, pero non en canto ao rendemento.

Todos estes factores, unidos ao liderado de Jabato desde o banco, levaron ao Cisne Os Salgueiros a plasmar unha tempada idílica, demostrando que, a pesar da forte caída do Teucro como institución, Pontevedra non perdeu un referente en balonmán. O Cisne gañouse a súa coroa a pulso, demostrando a boa saúde existente nun club que volve facerse un oco na elite a base de traballo e esforzo.

O dato: substitución nos estremos
O último ano en División de Honra Prata Prata Pablo Picallo alternaba con Javiva os seus minutos no extremo esquerdo, mentres que José Leiras tiña adxudicado case ao 100% o extremo dereito. Con todo no ano en Asobal Mateo Arias empezou a irromper con forza no lugar de Javiva e Picallo e, aos poucos, foise gañando unha titularidade que a día de hoxe é indiscutible. No outro lado da pista Carlos Álvarez comezou a gañar minutos nos últimos meses en Asobal e, tras o seu renovación e a finalización da súa etapa de base, converteuse no dono absoluto do extremo dereito. A día de hoxe ambos se converteron en referentes desta nova etapa, sendo dos xogadores máis regulares que hai no persoal.

 

A base: os éxitos desde abaixo
O primeiro equipo branco, ese que consegue os éxitos de maior repercusión, é o reflexo do bo traballo que se fai na base.

Ademais de atraer a grandes talentos nacionais, como é o caso de Carlos Ocaña, Marko Ojeda ou Abián Rodríguez, para reforzar a súa canteira e producir talentos para o primeiro equipo, o Cisne tamén soubo moldear aos seus propios xogadores ata conseguir que o seu conxunto sénior nútrase desas perlas brancas.

Futuro

Proba do bo estado de forma é a tripla coroa que este ano lograron os equipos infantil, cadete e xuvenil a nivel autonómico, logrando unha nova clasificación para os sectores nacionais. Aínda que é certo que é habitual ver a un conxunto cisneísta en devanditas fases cada ano, o certo é que a deste ano é a primeira tripla coroa autonómica que abre a porta a soñar con que o primeiro equipo siga nutríndose durante os próximos anos.

comentarios