sábado. 08.08.2020 |
El tiempo
sábado. 08.08.2020
El tiempo

Andrea Mirón, da "casualidade" ao ouro nos Xogos Mundiais de Area

Andrea Mirón, coa medalla de ouro dos Xogos Mundiais de Area. CEDIDA
Andrea Mirón, coa medalla de ouro dos Xogos Mundiais de Area. CEDIDA
A pontevedresa logrou o mércores o ouro nos Xogos Mundiais coa selección española de fútbol praia

O QUE SE iniciou hai sete anos como unha casualidade se converteu o pasado mércores no maior recoñecemento posible no mundo do deporte: un ouro mundial. Ese 16 de outubro quedará marcado para sempre na historia do deporte español, xa que a selección feminina de fútbol praia logrou quedar campioa dos primeiros Xogos Mundiais de Area, celebrados en Catar. Pero se o éxito marca un novo fito no ámbito deportivo nacional, deixará aínda máis pegada na biografía dos seus protagonistas. Unha delas é Andrea Mirón Castro, unha pontevedresa que hai sete anos nin sequera tiña a remota sospeita de que acabaría sendo campioa do mundo. 

"Empecei no fútbol praia grazas á selección galega. No ano 2012, ían a un Campionato de España e chamáronme para probar a ver que tal. Coñecía o deporte por Amarelle, pero nunca competira nesta disciplina. Probeina e namoreime. É pola súa esencia, algo inexplicable. Estás constantemente en tensión e é un espectáculo", explicaba este xoves Mirón recentemente aterrada en Madrid desde Catar.

A pontevedresa de 28 anos, xa campioa de Europa de praia con La Roja, capitaneou á selección española a un logro que "todo deportista soña". "Aínda non o asumín. Estou nunha nube, moi emocionada a nivel sentimental", sinala a actual futbolista do Friol, que compaxina o céspede coa area no verán, cando pasa a xogar para o AIS Praias de San Javier murciano. 

Mirón conta que a selección chegou a este campionato do mundo "sen pensar moito" en ser campioas. "Pola túa cabeza sempre rolda esa posibilidade, pero é un camiño tan longo...", recoñece a cierre-ala. Aos poucos, La Roja foi avanzando roldas nunha terra catarí que lle sorprendeu para ben, contrariamente ao que se dixo no ámbito do atletismo: "A experiencia foi moi boa. Nós, como mulleres, non sentimos desprazadas. Igual é porque iamos cunha selección. Pero nas bancadas viamos xente dos dous sexos. Os campos estaban llenísimos. Había moita afección animando e incluso pedíanche fotos pola rúa. A calor foi o peor, pero por sorte xogamos case sempre pola noite". 

Iniciouse aos seis anos no mundo do fútbol, pero xamais pensou que fose tocar a gloria mundial pisando area no canto de céspede

Así, España plantouse na final dos Xogos e no partido definitivo derrotou á tamén potente Gran Bretaña (3-2). "Cando gañamos, celebrámolo durante catro horas sen móbiles. Logo collémolos e aí chegounos a todas a bomba de felicitacións. ¡Non sabiamos a que estabamos a montar! Emociona ver a cantidade de xente que había pendente de nós en España", recoñece Andrea, que asegura que gañar o torneo "é a leche" e espera que sirva "para pór o fútbol praia no mapa, como xa fixeron os mozos".

Aos seus 28 anos, Mirón pon así o culmen a unha vida deportiva ligada á pelota. O seu amor polo fútbol transcendía calquera outro aspecto. "O meu irmán quería que fose mozo, pero nacín moza (ri). En canto puiden pegarlle patadas á pelota, empezoume a adestrar el. Gustábame tanto que o meu pai me meteu a fútbol sala con mozas, porque tiña medo que cos nenos fixéseme dano. Entrei no Queiroga e logo pasei ao Leis-Marcón ata que me fun ao Pontevedra de fútbol con 15 anos", recorda. 

Ao equipo granate chegou con experiencia federada, pero tamén coa que lle daba o fútbol rueiro. "Chegaba a casa e xa quería saír a xogar ao fútbol cos amigos. Nos recreos do Villaverde xogaba cos nenos. E en Secundaria, no Sacro Corazón, tamén", finaliza. Aqueles patios forxaron a unha campioa na area. 

"Eu podo vivir do fútbol, pero queda moito por cambiar"
Mirón explica que nos últimos dez anos notou "un cambio" en canto á repercusión do fútbol feminino, pero "aínda queda moito por cambiar e profesionalizar".

Mirón xoga no Friol de Segunda, unha categoría na que "non hai contratos profesionais". "Eu por sorte podo vivir do fútbol, pero non é o habitual. Aínda así, teño que estudar", matiza a deportista, que tras o PCF pasou A Oliveira, o Sporting de Braga e o Castelló.

Andrea Mirón, da "casualidade" ao ouro nos Xogos Mundiais de Area
comentarios