Un gran atasco... e moita imprecisión

O Pontevedra foi incapaz de atopar as fisuras á estrutura defensiva do Leganés B ► O equipo quedou sen marcar por segunda vez este curso ► Os granates puxeron máis centros que nunca, pero con baixo acerto
Yelko Pino, muy presionado y sin líneas de pase interior con Rubio y Abelenda totalmente vigilados. X.G.G. / WYSCOUT
photo_camera Yelko Pino, moi presionado e sen liñas de pase interior con Rubio e Abelenda totalmente vixiados. X.G.G. / WYSCOUT

A visita a Leganés foi sinónimo de atasco para o Pontevedra. E é que o conxunto granate asinou o pasado fin de semana o seu partido máis espeso de todo o curso con balón. Sen apenas ocasións evidentes, produto das dificultades para atopar os espazos e o ritmo adecuados, o equipo pontevedrés acabou condenado por unha evidente falta de fluidez a nivel colectivo coa pelota, pero tamén por un desacerto individual moi pouco habitual nos futbolistas de granate.

O Leganés cambiou o seu habitual debuxo (varía entre o 4-1-4-1 e o 4-4-2) e plantou nas instalacións de Butarque un 5-4-1 que se lle atragantó a un Pontevedra que non atopou a forma de conectar cos seus mediapuntas e tampouco tivo desequilibrio por fóra, onde chegaba para bascular a rede do técnico Carlos Martínez. A seca ofensiva fose o mal menor de non ser porque sen pelota, o PCF tampouco estivo cómodo ante o xogo da filial pepinero, capaz tanto de correr ao espazo como de mover o esférico para esquivar a desorganizada presión granate.

Yelko, sen solucións

O Pontevedra quixo levar o peso do partido e o Leganés que o seu rival o leva. A filial centrou o seu plan en xuntarse para evitar que os futbolistas granates recibisen entre liñas. Desactivou ao seu rival desde o acoso a Yelko, o peche das súas liñas de pase e as vixilancias próximas aos mediapuntas granates. Deste xeito, aínda que o alacantino e o dubrés movésense por dentro, ninguén podía conectar con eles. Tampouco un Román pouco transcendente. E o mesmo os centrais Churre e Soto, a quen o rival lles permitiu saír co balón xogado á mantenta. Precisamente porque era buscado, eles non arriscaron en conducións ou envíos filtrados como medida preventiva para evitar perdas.

Así, foi o medio vigués quen se botou ás costas ao equipo. Piñeiro sumou o seu partido como granate con máis accións totais (115), máis pases intentados (79) e máis pases recibidos (56, cando a súa media é 36). Pero non atopou socios. Os seus oito envíos á área foron imprecisos e tan só logrou conectar cinco veces con Abelenda e tres con Louro con el como executor do pase. A súa omnipresenza foi absoluta, pero insuficiente.

Sen opcións dentro

Clave para que Yelko quedase sen socios cada vez que miraba cara adiante foi a gran interpretación que fixo o Leganés B do seu traballo defensivo. O equipo pepinero permitía ao seu rival xogar en campo propio e cada vez que traspasaba a liña divisoria, saltaba ao posuidor para que non conectase. Non foi estraño que Abelenda recibise tan só once pases –a cifra máis baixa do curso– cando a súa media é de 21 recepcións. Mentres, tan só en 12 ocasións atoparon os seus compañeiros a Louro (a media é 27). E se os mediapuntas estiveron controladísimos, Charles directamente foi unha illa. O brasileiro non rematou, non tocou ningún balón na área e tan só recibiu tres pases, cando afai a recepcionar uns 13.

Tampouco sen balón

Pero se mal estivo o cadro pontevedrés con pelota, non foi mellor o seu traballo sen balón. Ante un rival que arriscou coa pelota menos que os seus predecesores, o PCF non foi capaz de roubar e correr. Os granates tan só arrebatáronlle a posesión ao Leganés B en nove recuperacións altas –en último terzo de campo–, un dato excesivamente baixo. E máis tendo en conta que nunca foi por diante no marcador e, polo tanto, o equipo granate sempre foi a buscar arriba ao seu rival. Coa súa saída de tres centrais, o Leiga soubo sortear a presión do binomio Charles e Abelenda e, á vez, ter superioridade no centro do campo, ante Yelko Piñeiro, Miguel Román e os dous xogadores de banda.

Non terminaba o Pontevedra de ser agresivo para evitar deixar moito espazo ás súas costas. Pero precisamente nun envío longo, Diego García caeu a banda e cazou o esférico demasiado só, na que foi a antesala do 1-0, rematado por un tamén solitario Aymane.

Por fin, por fóra

O tanto en contra acrecentou as présas do Pontevedra e Ángel Rodríguez moveu rapidamente o banco para dar entrada a Rufo por Alberto Louro e colocar a Abelenda na dereita. Tampouco tivo o seu día deitado á banda o coruñés, que acabou sendo substituído por Romay, nun triplo cambio no que tamén entraron Martín Diz e Javi Rei. Xa cun futbolista máis e o Leganés B replegadísimo nunha liña defensiva de cinco e outra de catro por diante, o PCF si atopou a solución para atacar: o sector esquerdo. Aí apareceu un Álex González situado sempre aberto. Tivo espazo e tempo para recibir e encarar o cántabro grazas a que Martín Diz e Romay situábanse nunha posición moi interior e próxima a Rufo e Charles como mecanismo para fixar a todo o bloque madrileño aí e non permitir as axudas sobre as bandas.

O Pontevedra acabou con moita xente por dentro, pero iso axudou a que Álex González puidese recibir con moito espazo. X.G.G. / WYSCOUT
O Pontevedra acabou con moita xente por dentro, pero iso axudou a que Álex González puidese recibir con moito espazo. X.G.G. / WYSCOUT

O capitán intentou dez caneos e saíu con éxito de seis. Ademais, puxo nove centros. Con todo, tan só dous foron precisos. E é que a falta de acerto lastrou no tramo final a un Pontevedra ao que non lle sobraron ideas, pero sobre todo faltoulle unha boa execución. Foi o partido con máis centros á área de todo o curso (33), pero só oito atoparon a un compañeiro. A pesar diso, o PCF xutou 13 veces, pero só tres entre paus e quedou sen marcar por segunda vez este curso. A primeira foi en casa, ante un Navalcarnero que, curiosamente –ou non–, tamén lle defendeu nun 5-4-1 ante o que os granates se atragantaron.

comentarios