Imprimir

Andrea Mirón, da "casualidade" ao ouro nos Xogos Mundiais de Area

Diario de Pontevedra | 18 de octubre de 2019

Andrea Mirón, coa medalla de ouro dos Xogos Mundiais de Area. CEDIDA
Andrea Mirón, coa medalla de ouro dos Xogos Mundiais de Area. CEDIDA
A pontevedresa logrou o mércores o ouro nos Xogos Mundiais coa selección española de fútbol praia

O QUE SE iniciou hai sete anos como unha casualidade se converteu o pasado mércores no maior recoñecemento posible no mundo do deporte: un ouro mundial. Ese 16 de outubro quedará marcado para sempre na historia do deporte español, xa que a selección feminina de fútbol praia logrou quedar campioa dos primeiros Xogos Mundiais de Area, celebrados en Catar. Pero se o éxito marca un novo fito no ámbito deportivo nacional, deixará aínda máis pegada na biografía dos seus protagonistas. Unha delas é Andrea Mirón Castro, unha pontevedresa que hai sete anos nin sequera tiña a remota sospeita de que acabaría sendo campioa do mundo. 

"Empecei no fútbol praia grazas á selección galega. No ano 2012, ían a un Campionato de España e chamáronme para probar a ver que tal. Coñecía o deporte por Amarelle, pero nunca competira nesta disciplina. Probeina e namoreime. É pola súa esencia, algo inexplicable. Estás constantemente en tensión e é un espectáculo", explicaba este xoves Mirón recentemente aterrada en Madrid desde Catar.

A pontevedresa de 28 anos, xa campioa de Europa de praia con La Roja, capitaneou á selección española a un logro que "todo deportista soña". "Aínda non o asumín. Estou nunha nube, moi emocionada a nivel sentimental", sinala a actual futbolista do Friol, que compaxina o céspede coa area no verán, cando pasa a xogar para o AIS Praias de San Javier murciano. 

Mirón conta que a selección chegou a este campionato do mundo "sen pensar moito" en ser campioas. "Pola túa cabeza sempre rolda esa posibilidade, pero é un camiño tan longo...", recoñece a cierre-ala. Aos poucos, La Roja foi avanzando roldas nunha terra catarí que lle sorprendeu para ben, contrariamente ao que se dixo no ámbito do atletismo: "A experiencia foi moi boa. Nós, como mulleres, non sentimos desprazadas. Igual é porque iamos cunha selección. Pero nas bancadas viamos xente dos dous sexos. Os campos estaban llenísimos. Había moita afección animando e incluso pedíanche fotos pola rúa. A calor foi o peor, pero por sorte xogamos case sempre pola noite". 

Iniciouse aos seis anos no mundo do fútbol, pero xamais pensou que fose tocar a gloria mundial pisando area no canto de céspede

Así, España plantouse na final dos Xogos e no partido definitivo derrotou á tamén potente Gran Bretaña (3-2). "Cando gañamos, celebrámolo durante catro horas sen móbiles. Logo collémolos e aí chegounos a todas a bomba de felicitacións. ¡Non sabiamos a que estabamos a montar! Emociona ver a cantidade de xente que había pendente de nós en España", recoñece Andrea, que asegura que gañar o torneo "é a leche" e espera que sirva "para pór o fútbol praia no mapa, como xa fixeron os mozos".

Aos seus 28 anos, Mirón pon así o culmen a unha vida deportiva ligada á pelota. O seu amor polo fútbol transcendía calquera outro aspecto. "O meu irmán quería que fose mozo, pero nacín moza (ri). En canto puiden pegarlle patadas á pelota, empezoume a adestrar el. Gustábame tanto que o meu pai me meteu a fútbol sala con mozas, porque tiña medo que cos nenos fixéseme dano. Entrei no Queiroga e logo pasei ao Leis-Marcón ata que me fun ao Pontevedra de fútbol con 15 anos", recorda. 

Ao equipo granate chegou con experiencia federada, pero tamén coa que lle daba o fútbol rueiro. "Chegaba a casa e xa quería saír a xogar ao fútbol cos amigos. Nos recreos do Villaverde xogaba cos nenos. E en Secundaria, no Sacro Corazón, tamén", finaliza. Aqueles patios forxaron a unha campioa na area. 

"Eu podo vivir do fútbol, pero queda moito por cambiar"
Mirón explica que nos últimos dez anos notou "un cambio" en canto á repercusión do fútbol feminino, pero "aínda queda moito por cambiar e profesionalizar".

Mirón xoga no Friol de Segunda, unha categoría na que "non hai contratos profesionais". "Eu por sorte podo vivir do fútbol, pero non é o habitual. Aínda así, teño que estudar", matiza a deportista, que tras o PCF pasou A Oliveira, o Sporting de Braga e o Castelló.
Podes ver este artigo na próxima dirección /gl/articulo/deporte-local-pontevedra/de-a-casualidade-ao-ouro/201910181254361056942.html


© 2020 Diario de Pontevedra

Lepanto 5, Pontevedra

Tlfno: 986 011 100

(Grupo El Progreso)