domingo. 24.01.2021 |
El tiempo
domingo. 24.01.2021
El tiempo

O perigo de gobernar desde as redes sociais

Aplicaciones móviles, redes sociales
Aplicaciones móviles, redes sociales

LEVAMOS DESDE desde hai algúns meses escoitando que estamos na "nova normalidade", un termo eufemístico que o mesmo sirve para definir un periodo cheo de restricións de todo tipo, a consecuencia da pandemia da Covid-19, como para explicar calquera novo fenómeno que se plantexe desde o punto de vista político asociado aos "novos tempos" e á nova política do século XXI.

Atrás quedan aqueles movementos do 11-M que, ao berro de "non nos representan", tentaban rexerar o modelo político imperante, os que preconizaban a demolición inmediata das estruturas de poder existente e de todo o sistema de representación de partidos que non estaba dando resposta ás necesidades da poboación ante os novos retos que se lle plantexaban derivados, sobre todo, doutra crise económica, a do 2008-09 e que tando dano fixo entre a poboación.

Como consecuencia destes plantexamentos foron nacendo organizacións políticas que buscaban desde a "esquerda transformadora" e desde a "dereita extrema" novos modelos partidarios que a medida que se foron desenvolvendo foron caíndo en todos e cada un dos erros que viñan criticando, pasando de alonxarse da "casta" como gato escaldado de auga fría a se converter en claros e auténticos representantes daquelo que máis rexeitaban e que máis aldraxe lles causaba.

Froito da búsqueda da "quinta esencia política" para a toma do poder comezaron a xurdir por tódalas latitudes movementos máis ou menos personalistas, fortemente lideralizados, que ían construíndo o seu ideario político en función dun populismo crecente baseado no apaixoamento das masas enfervorecidas por mensaxes permanentes e continuos verquidos sen pudor nas redes sociais.

Así, o Facebook, Twitter e Instragram foron substituíndo ás tribunas de oradores das magnas salas dos parlamentos e as tendencias políticas foron trasladándose do espazo das ideas, das propostas e da búsqueda do consenso ao lugar das ocurrencias, as falsedades e mesmo o confrontamento entre partidarios e detractores do suxeto en cuestión, sen argumentario ningún agás as simpatías persoais ou mediáticas que un líder fora levantando entre un determinado número (cantos máis mellor) de individuos.

A vara de medir para as "propostas políticas" foise estandarizando a través da pulsación nos likes como unidade de medida común e universalizadora para todos. Así en lugar de buscar axeitadas medidas de acompañamento e desenvolvemento das accións concretas para implementar as actuacións necesarias para conseguir un obxectivo, o logro e consecución deste tipo de simpatías e adhesións (likes) foise convertindo nun auténtico fin en si mesmo. Un fin efímero e inmediato, cortopracista aínda que non teña maior trascendencia e continuidade posterior.

Unha vez empoderados ou máis ven, apoltronados no poder, os novos dirixentes políticos comezan a patrimonializar as institucións como si foran da súa propiedade pasándose polo arco do triunfo non só as tradicións e o fair play político senón a mesma lei. Non era raro escoitar a algún dirixente de medio pelo dicir ao ser interpelado por algún membro da oposición sobre que algunha das súas decisións non concordaba coa lexislación establecida resposta cun lacónico "pois o que está claro é que se non é así o que hai que facer é cambiar a lei".

E así vaise "lexislando" en lugar de facelo para o interese xeral a medio e longo prazo, vaise traballando nun escenario cortopracista e en función das necesidades individuais ou grupais que ese personaxe determinado vaia necesitando. Nin que dicir ten que calquera crítica sobre o seu proceder rápidamente se intentará facer ver á cidadanía como que é un «ataque» contra a institución que dirixe ou mesmo o país, comunidade autónoma ou municipio ao que representa.

Gobernar a golpe de twit ou de publicación no facebook, moitos deles mimetizados ou convintemente disimulados como si foran os oficiais da institución á que representan, son asumidos dun xeito acrítico polo común dos mortais incluso con falsedades, auténticas fake news, que entran en vena e sen filtro previo na conciencia da xente ao asociar ao personaxe coa debida presunción de veracidade que o seu cargo lle otorga, pero que xa non representa, sen pudor algún, na práctica.

Un nivel de confusión e un elevado nivel de incultura, falta de formación e mentalidade seguidista e acrítica son caldos de cultivo inmellorables para que, pasado o tempo, se produzan fenomenos como os vividos estes días atrás no berce do modelo de democracia occidental do que se nutren os principais países avanzados do mundo.

Así, se explica a "toma do Capitolio" e a reacción de Donald Trump nas horas previas, durante e tamén nas posteriores ao asalto por moito que agora queira desvencellarse dese intento fallido de subvertir a orde constitucional e democrática vixente nos Estados Unidos e o resultado dunhas eleccións sobre as que segue dicindo, e moitísima xente crendo, que foi ilexítimo e un "auténtico roubo". Pero o caso de Donald Trump é único no mundo? Cren vostedes que o modus operandi deste multimillonario norteamericano metido a presidente dos EEUU é unha excepción? De verdade cren que non hai casos similares ao seu arredor? Si eso é así todos podemos durmir tranquilos ou, pola contra, non?

O perigo de gobernar desde as redes sociais
Comentarios