Opinión

Maite Méndez, intrépida corsaria en moitos comezos

O primeiro que me veu á cabeza foi o seu tépedo abrazo, as palabras que me borboriñou e o seu sorriso na Praza de Ourense hai tan só uns días

Como facerche saber que sempre hai un tempo!

Que un só debe buscalo e desexalo.

Que ninguén establece normas, agás a vida, [...]

Que a maior porta é o afecto.

Que os afectos defínennos. [...]

Que se sente co corpo e coa mente. [...]

Que custa ser sensibles e non ferirse [...]

(Desde os afectos. Como facerche saber. Daniel Russo Rende)

Velaquí uns versos dun poema atribuído nun primeiro momento a Mario Benedetti, logo a Walt Whitman e máis tarde a Carmen Villaverde. Ao parecer, o verdadeiro, autor é o poeta suramericano establecido en Arxentina, Daniel Russo. Para o caso non é a autoría o que nos importa, senón o que estas palabras poden provocar en nós. Eu tan só me tomei a liberdade de as verter ao galego como a Maite Méndez lle gustaría.

E é que hai momentos nos que a mente se nos paraliza e, malia buscarmos palabras bendicidas polos deuses para crear algo fermoso, estes non nos escoitan e, pola contra, só atopamos un baleiro no peito que nos aboca a nos converter nunha sorte de Belisa Crepusculario, de Isabel Allende, e coma ela, decidimos que as palabras andan soltas, sen dono e calquera cun pouco de maña pode apreixalas, mais a min fáltame hoxe esa maña, mesmo para apreixar as dos poetas.

No momento en que isto escribo acabo de saber que Maite Méndez, a mestra deportista que fora recoñecida co moi merecido premio Cidade de Pontevedra 2022, finou repentinamente. Escolleu a sinalada data do 23 de abril, o Día do Libro, para nos deixar, talvez porque a súa biografía está recollida no libro da vida de moreas de pontevedresas e pontevedreses que lle debemos moito a Maite.

O primeiro que me veu á cabeza foi o seu tépedo abrazo, as palabras que me borboriñou e o seu sorriso na Praza de Ourense de Pontevedra hai tan só uns días. Alí estaba Maite, naquel acto de inauguración dunha exposición ao aire libre relacionada coa miña persoa, arroupándome coma sempre que o puido facer; e como arroupou e apoiou sempre todo o que ten que ver coa cultura, coa educación, co deporte e coas conquistas sociais.

Maite, aquela mestra apaixonada que sorprendía e emocionaba, que o gardaba todo, coma quen non quere perder nin unha migalla do pouso que o seu alumnado foi deixando nela podía recibir a un compañeiro de profesión o primeiro día que chega ao seu centro, e descolocalo felizmente coa mellor das benvidas mostrándolle, poño por caso, unha redacción: "Recoñeces esta letra?" e el, sorprendido e emocionado: "Fuches a miña profe de E. F. no Sequelo!"

Nese momento Maite exercía de Orientadora no CEIP O Carballal de Marín e axiña comezou, ademais, a dirixir o Centro e de continuar co seu compromiso de exercer de adestradora do club feminino de baloncesto Arxil. Ela, pioneira en tantos comezos, conseguiu que case pareza doado que unha nena poida practicar calquera deporte e continuar a facelo durante toda a súa vida, mesmo aínda que as súas capacidades sexan diferentes. Cantas mulleres de hoxe levan tatuada na epiderme da alma a Maite coa súa camiseta verde!

Non se detivo, pois, en ser tan só unha mestra entregada, que abondaría. Maite foi unha abandeirada que dende aquel 1984 en que, xunto cun grupo de mulleres, comezou a revolucionar o deporte feminino, nunca se detivo.

Cando en xaneiro de 2023 recolleu o premio, erguida e feliz, malia ter unha férula no pé dereito, Maite agasallounos cun magnífico discurso que comezou: "Nacín na Porta do Sol de Lérez..." e rematou dirixíndose ás empresas: "Apostade polo deporte feminino, sairedes reforzados" e aos impulsores do deporte local: "Impulsade as ferramentas que precisamos os proxectos modestos e femininos" rematou: "A accesibilidade é unha prioridade".

Emocionounos... E séguenos a emocionar este seu silencio tan sonoro.

Comentarios