Opinión

No xacemento dos libros escondidos

Minas de ouro, turquesas e diamantes. Libros escondidos nas augas auríferas das bibliotecas públicas. Historia de esmeralda. Poesía de platino. Rubíes como filosofía. Ensaios de plata. E novelas, claro. E ciencia ficción...

Ao final, no xacemento aparecen metais preciosos, pedra de papel de infinito valor. Desaproveitamos a ganga, tiramos os desechos. Quedan os libros que conservan e aumentan o valor. Cóntase que ante a inflación de falsas místicas, llagadas trampulleiras e videntes da mentira, a sensata Tereixa de Xesús: ‘Na criba da historia só quedan os garabanzos gordos’. Aquí, falamos de libros.

Cada ano edítanse en España miles de títulos novos. En 2010 alcanzouse a cifra récord de 114.459. En 2019, 65.303 en papel e 24.770 noutros soportes. Cantos na UE, cantos no mundo? A criba do tempo tamiza estas cifras xigantes. Ao fin, quedan os garabanzos gordos. Os que descubrimos en cada lectura. Aos que acudimos nestes tempos de desolación, pandemia e criminais de guerra. Botando unha ollada na biblioteca, algunhas xoias de puro ouro, de exclusivos diamantes. Porque, fronte aos que falan dos lectores como especie en vías de extinción, as palabras sabias, fermosas de Irene Vallejo, a de O infinito nun xunco: "Nunca houbo tantos lectores. Éche o momento da historia en que máis libros se producen e están máis accesibles". No Planeta Libros cadaquén orbita cara aos seus. Unha vez máis A peste de A. Camus. El poder del perro de Th. Savage. ¡Qué bello será vivir sin cultura de César A. Molina. Casa de furia, de E. Rosero. M, el hombre del siglo, de A. Scurati. Los errantes de O. Tokarczuk. El motín de la naturaleza de Ph. Blom. La historia de Shuggie Bain, de D. Stuart. A criança em ruínas de JL Peixoto. Outra vez e sempre A odisea. Cadaquén coa súa lista para encher os faiados da memoria.

Tantos libros. Todos os que faltan. Ao principio sempre houbo unha mestra que ensinou o valor das palabras. Sempre un mestre, un Louis Germain que merece a gratitude de todo un premio Nobel, A. Camus. Ata que fomos quen de ulir o arrecendo do papel e beber sós o viño das palabras.

Libros cada día, ou a cotiá ración de coñecementos para derrotar a violencia das mentiras. Libros, aire que osixena a mirada, que empuxa as velas da intelixencia para viaxar máis lonxe. Azucre de tinta que estimula as neuronas programadas para aprender. Sangue limpo que bombea con forza para que o corazón siga latindo, porque a lectura éche un deber moral.

Libros nos ollos, nas mans. A textura máis vella, máis morna e inédita. Porque sen o contacto dos ollos, sen a calor das mans, sen a caricia da mirada, sen o lume do cerebro, deixan de existir.

Están aí, irremediablemente vivos, agochados no Xacemento dos Libros Escondidos.

Comentarios