Miércoles. 19.09.2018 |
El tiempo
Miércoles. 19.09.2018
El tiempo

Pingas de outono

Pingas de outono ciscadas polo chan como unha ofrenda do tempo que deixa espidas as árbores e fai que muden en laios esfameados. Anacos de vida que mollan o chan de cores cálidos, que pintan de saudado o chan, que pousan unha especie de ledicia anestesiada no chan.

Se cadra o outono ven para amosarnos a nós tamén a caer. A ir caendo de vagar, que é o que faremos de todos os xeitos, porque é o que imos facendo dende hai moitos anos. Lonxe o tempo en que podiamos esquecer o paso do tempo. Lonxe os días que se cosían uns aos outros nunha liña sen horizonte, coma cabalos ceibos na praia da xuventude.

A xente pasea coa desgana pintada nas facianas, quizais porque o que ten por diante está envolto en frío: meses de mirar ao ceo e de encoller o corpo.

As tardes semellan levar posto un traxe xa vello, curto e sen petos. Non hai moito que gardar nelas. Se cadra o alento, un chisco de ánimo que administrar día a día, coma nos tempos da cartilla de racionamento.

Algúns piden esmola como se pedisen, ao mesmo tempo, explicacións; cunha certa rebeldía, aínda que bastante rebeldía semella xa saír a pedir esmola. Outros emiten sinais dunha derrota consumada hai tanto tempo que xa ninguén, nin sequera eles mesmos, é quen de gardar memoria dela.

Unha luz na que treme o bico da choiva, unha luz húmida e apagada, como se fose de despedida o bico que agochase dentro.

Toda as horas do día no teu lombo. Aínda de mañá moi cedo: todas as horas do día enriba túa. A media tarde: todas as horas do día ao teu carón. E pola noite, con mais razón, todas as horas do día rachadas e aínda mornas, ao teu arredor.

Outono de animais que xa non queren vivir ceibos porque esqueceron como se facía, escravos da man que os mantén. Inanes e fermosos. Pontevedra está ateigada de cans que pasean aos seus donos cunha tranquilidade que pode mudar en excitación dun intre a outro. Son os cans unha sorte de axóuxeres da idade adulta que nos axudan a tecer os días coa rutina necesaria, que nos devolven as olladas e miran por nós con devoción xenética.

Se madrugas un sábado de outono, podes sentarte nun banco a escoitar a tose dos catro paxaros que quedan mentres te posúe a idea de que o mundo aínda está por facer e, madia leva, non queres ter nada que ver coa tarefa.

O outono tamén escancia días azuis, fríos coma coitelos, presididos por un sol canso que non consigue afastar dos nosos osos os avisos do inverno.

Non sería mal acordo trocar outonos por sabedoría. Xa que imos devalando sen remedio, a lo menos que cheguemos ao final sendo mellores persoas. Ollar todo xa de lonxe axuda a poñer as cousas no seu sitio e sería estúpido nos emperrar en saír do noso. Os vellos non minten nin cobizan, actitudes inútiles xa. É paradoxal que, cara o final, a vida nos enfronte á versión más auténtica de nós mesmos, ou a lo menos, a mais libre.

Quedan aquí estas pingas de outono, pingas de vida.

Pingas de outono
Comentarios