lunes. 17.05.2021 |
El tiempo
lunes. 17.05.2021
El tiempo

Un bic azul

O OUTRO DÍA escribín cun bic. Foi nun bar. Non é que eu escriba habitualmente nos bares nin acostume a andar sen un bolígrafo á man. Foi cousa de emerxencia. Precisaba facer un apuntamento e ao meu móbil apenas lle quedaba un 10% de carga. Pedín un bolígrafo e aproveitei unha folla algo engurrada que levaba no peto. Pasaba das dúas da tarde e no local resoaba, entre o ruído de cubertos e vaixelas, o estrondo do informativo na televisión ao que só eran quen de imporse as voces dalgunhas conversas. A imaxe miña anotando catro ideas soltas nunha folla de aproveito cun bolígrafo emprestado afastábase, desde logo, da estampa de quen escribe con pluma de deseño e moleskine nunha mesa dun silencioso café. 

O caso é que, tentando anotar aquelas cousas entre o balbordo, decateime de que había tempo que non tiña nas mans un bic azul, un bic cristal, dos de toda a vida, e que unha acción tan cotiá tróuxome evocacións inagardadas. Talvez contaba con que o camareiro me trouxese o típico bolígrafo de propaganda, noutrora tan habitual, pero que a crise, mágoa, fixo ir desaparecer igual que outros agasallos. Esperaba quizais que viñese sen tapa nin capucha e co corpo roído, como adoitan estar os bolígrafos de uso común. Non obstante, aquel era un bic do trinque, coa capucha brillante e a carga de tinta enteiriña. Un bic que me levou sen pensalo ás liñas tortas da infancia. De súpeto, acordeime daqueles días nos que, cando menos entre nós, os artículos de papelería eran contados, duns tempos analóxicos nos que, como moito, a máquina de escribir, o papel carbón e o arrecendo a tinta da multicopista –o outro día expliquei, a un alumnado algo abraiado, como funcionaba– eran os recursos. A goma de borrar gris era o tippex e a escritura, como a televisión, era tamén en branco e negro. Os bic cristal, case nunca, non sei por que, laranxa eran obxectos cotiáns, xunto cuns rotuladores carioca ou potombo que as máis das veces non pintaban. E, con aquelas ferramentas, que non incluían funcións de cortar, copiar nin pegar, escribíanse páxinas e páxinas en limpo. 

No que en realidade me levou a pensar o bic azul foi na aprendizaxe da escritura. Vinme riscando nunha libreta de raias dobres que non eran quen de conter a impericia da miña caligrafía, como tampouco o eran as liñas de puntos dos cadernos Rubio. Vinme máis adiante ensaiando, tal era, penso agora, o método textos: exercicios de redacción, contos, cartas, inducidas unhas veces, espontáneas outras. Vinme estruturando a través da linguaxe, o pensamento, construíndome. Hai outras maneiras e, hoxe en día, milleiros de recursos, pero o sistema educativo non debera descoidar, como os resultados levan a pensar que fai, a práctica da escritura, por moito que o soporte natural sexa agora o teclado do teléfono móbil en lugar do bic azul da nosa infancia.

Un bic azul
Comentarios
ç